సేకరించిన ఆలోచనలు - అందుకున్న అనుభూతులు

బోల్డంత ఆనందం, కూస్తంత బాధ

2010-12-31T20:34:00.003+05:30

ఎన్నేళ్ళో వేచిన ఉదయం... ఎదురైంది. మీరు సరిగ్గానే చదివారు. ఎన్నాళ్ళో కాదు. నేను రాసింది ఎన్నేళ్ళో అనే.
ఒకటి కాదు రెండు కాదు, పదకొండు సంవత్సరాల సుదీర్ఘ నిరీక్షణ ఎట్టకేలకు ఫలించింది. విషయం చెప్పకుండా ఏంటీ సుత్తి అనుకుంటున్నారా? ఆ సంగతికే వచ్చేస్తున్నా.
1999 జూలైలో నాకు మా బాబాయి The Adventures of Pinocchio అనే పుస్తకం ఇచ్చి చదవమన్నాడు. అప్పటి దాకా, నాకు పినోకియో గురించి తెలియదు. పుస్తకం చదవడం మొదలు పెట్టాకా, ఆగకుండా చివరిదాక చదివేసాను. నాకెంతో నచ్చింది. దాన్ని అనువదిస్తే బాగుంటుందనిపించింది. అనువాద రంగంలో ప్రవేశానికి అది నాలో బీజం వేసింది. ఆంగ్ల పుస్తకం ప్రచురణకర్తతో అనువాదం అనుమతి కొరకు సంప్రదింపులు జరిపాను. ఆ పుస్తకం ప్రచురించి వందేళ్ళు దాటి పోయిందని, అది కాపీరైట్ హక్కుల పరిధిలో లేదని, పారగాన్ పబ్లిషర్స్ వారు తెలియజేసారు. వారి జవాబందుకున్న వెంటనే నేను ఆ పుస్తకాన్ని అనువదించడం మొదలు పెట్టి అక్టోబర్ నాటికి పూర్తి చేసాను. అప్పటికే నేను బాలజ్యోతిలో దాదాపు 9 కథలు రాసి ఉండడంతో, ఈ చిన్న పిల్లల నవలికని సీరియల్‌గా వేస్తే బాగుంటుందని బాలజ్యోతి యాజమాన్యాన్ని సంప్రదించాను. కొద్ది విరామం అనంతరం వారు ఆ నవలికని సీరియల్‌గా వేయడానికి సమ్మతించి, 1999 డిసెంబరు సంచిక నుంచి ప్రచురణ ప్రారంభించాలని నిర్ణయించారు.
నా దురదృష్టమో ఏమో, డిసెంబర్ సంచిక వెలుగు చూడకముందే లాకౌట్ కారణంగా ఆంధ్రజ్యోతి సంస్థల ప్రచురణలన్నీ ఆగిపోయాయి. దినపత్రిక తిరిగి ప్రారంభమైనా, బాలజ్యోతి మాత్రం ఆగిపోయింది. కొన్ని నెలల తర్వాత బాలజ్యోతిలో పనిచేసిన ఉద్యోగులను సంప్రదించి, ఆ నవలికని మరో పత్రికలో ప్రచురణకి ఇవ్వచ్చా అని అడిగాను. వారు ఒప్పుకున్నాక, 2001లో ఈ పుస్తకాన్ని ఓ ప్రముఖ దినపత్రికలో పిల్లల పేజిలో సీరియల్‌గా ప్రచురించడానికి అవకాశం ఉందేమోనని అడగడానికి వెళ్ళి నా రాతప్రతిని ఇచ్చివచ్చాను. మళ్ళీ నన్ను దురదృష్టం వెంటాడింది. నా పుస్తకంపై నిర్ణయం తీసుకోడానికి వారికి చాలా కాలమే పట్టింది...అయిదున్నరేళ్ళు. వారు ఆ పుస్తకాన్ని ప్రచురించలేమని తెలియజేసాక, నా రాతప్రతి ఇచ్చేయమని అడిగాను. కానీ అది దొరకలేదు, వారి చుట్టూ తిరగగా, తిరగగా, చివరికి విసిగిపోయి రాత ప్రతుల కట్టలో లోంచి నా పుస్తకం వెతుక్కోమన్నారు. నేను దాన్ని వెతికి పట్టుకుని వెనక్కి తీసేసుకున్నాను. తర్వాత విజయవాడ నుంచి ప్రచురితమయ్యే బాలతేజం అనే చిన్నపిల్లల పత్రికకి పరిశీలనార్థం పంపాను. వారికి కథాంశం బాగా నచ్చి, వెంటనే డిటిపి చేయించుకుని ప్రచురణకు సిద్ధమయ్యారు. కాని అనుకోని అవాంతరం.. ఆర్ధిక ఇబ్బందుల వలన ఈ పత్రిక కూడా మూతపడింది. పత్రికా యజమాని తమ కుటుంబాన్ని విజయవాడ నుంచి పుట్టపర్తికి మార్చేసారు. నా రాతప్రతి ఆయన దగ్గర ఉండిపోయింది.
2006లో మనీప్లాంట్ ప్రచురణ తర్వాత నాకు అనువాదకుడిగా గుర్తింపు వచ్చాక, నేను వివిధ ప్రచురణ సంస్థలను అవకాశాల కోసం సంప్రదించాను. 2007 ఆగస్టులో అనుకుంటా, పీకాక్ క్లాసిక్స్ గాంధి గారి నుంచి నాకో మెయిల్ వచ్చింది, వచ్చి కలవమని. సంప్రదించాను. ఎటువంటి పుస్తకాలు అనువదించాలనుకుంటున్నారని గాంధి గారు అడిగినప్పుడు నాకు వెంటనే నా ఈ చిన్న పిల్లల నవలిక గుర్తొచ్చింది. నేను అప్పటికే అనువదించి ఉన్న ఆ పుస్తకం రాతప్రతి నకలుని ఆయనకి అందజేసాను. నా అనువాదం పట్ల ఆయన సంతృప్తి చెంది, నవలిక అసలు ప్రతి కావాలన్నారు. పుట్టపర్తిలో ఉంటున్న బాలతేజం సంపాదకులతో మాట్లాడి, నా రాతప్రతి తెప్పించుకుని గాంధి గారికి అందజేసాను.
ఆ తర్వాత ప్రచురణ రంగంలో కొంత సంక్షోభ సమయం. చివరగా ఇప్పటికి నా అనువాదం ప్రచురితమైంది. పీకాక్ క్లాసిక్స్ వారు పీచిక్స్ పబ్లికేషన్స్ పేరుతో నేను అనువదించిన "కొంటె బొమ్మ సాహసాలు" అనే ఆ పుస్తకాన్ని ప్రచురించారు. నా ఆనందం అంతా ఇంతా కాదు.
ఇంతటి ఆనందంలోను, కొంత బాధ కలిగింది. ఎందుకంటే పుస్తకం కవర్ పేజి మీద నా పేరు "కొల్లూరి సోమ శేఖర్" అని తప్పుగా ముద్రితమైంది. ఒక్క సారిగా అయ్యో అనుకున్నాను. ఎన్నో కాపీలు ముద్రించి ఉంటారు, నేనిక చేయగలిగిందేలేదని గ్రహించాను. లోపలి పేజిలో మాత్రం నా పేరు సరిగ్గానే ఉండడం కాస్త ఊరట కలిగించింది. పైగా కథలో అతి తక్కువ ముద్రాదోషాలు ఉండడంతో సంతోషించాను.
దాదాపు పదకొండు సంవత్సరాల తర్వాత, నా అనువాదం ప్రచురితమైనందుకు ఎంతో సంతోషంగా ఉంది. పీపుల్స్ ట్రస్ట్ వారికి బ్లాగ్ ముఖంగా నా కృతజ్ఞతలు. రూ.60/- ఖరీదున్న ఈ 128 పేజిల పుస్తకానికి పంపిణీదారులు విశాలాంధ్ర పబ్లిషింగ్ హౌస్ వారు. ఈ పుస్తకం అన్ని ప్రముఖ పుస్తక విక్రయ కేంద్రాలలోను లభిస్తుంది. మీరు చదవండి. మీ పిల్లల చేత చదివించిండి.

జీవితం

2010-05-16T15:32:00.001+05:30

ఓ ఫిలాసఫీ ప్రొఫెసర్ తరగతి బల్ల మీద కొన్ని వస్తువులతో నిలుచుని ఉన్నాడు. విద్యార్థులు మౌనంగా, ఆయన చెప్పేది వినడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత, ప్రొఫెసర్ తను తెచ్చిన వస్తువుల్లోంచి ఓ పెద్ద ఖాళీ గాజు జాడీని, కొన్ని గోల్ఫ్ బంతులని బయటకి తీసారు. గోల్ఫ్ బంతులని ఒక్కొక్కటిగా జాడీలోకి జారవిడిచారు. క్లాసంతా నిశ్శబ్దం.
జాడీ నిండిందా అని విద్యార్థులని అడిగారు ప్రొఫెసర్.
పూర్తిగా నిండిందని వాళ్ళు ఒప్పుకున్నారు.
అప్పుడు ప్రొఫెసర్ తను తెచ్చిన గులకరాళ్ళ కవరు విప్పి, వాటిని కూడా జాడీలో జారవిడిచారు. జాడీని కొద్దిగా కదిలించారు. గులక రాళ్ళన్ని గోల్ఫ్ బంతుల మధ్యకి, అట్టడుగుకి చొచ్చుకుపోయాయి.
క్లాసంతా నిశ్శబ్దం.
జాడీ నిండిందా అని విద్యార్థులని అడిగారు ప్రొఫెసర్.
పూర్తిగా నిండిందని వాళ్ళు ఒప్పుకున్నారు.
తర్వాత ప్రొఫెసర్ ఓ పొట్లంలోంచి ఇసుకని తీసి జాడీలో ఒంపారు.అది జాడీలోకి నిరాటంకంగా జారిపోయింది.
క్లాసంతా నిశ్శబ్దం.
జాడీ నిండిందా అని విద్యార్థులని అడిగారు.
"నిండింది" అంటూ విద్యార్థులు ఒకే గొంతుతో అరిచారు.
అప్పుడు ప్రొఫెసర్ అప్పటి దాక మూత పెట్టి ఉన్న రెండు కాఫీ కప్పులని దగ్గరికి తీసుకున్నారు. వాటి మీది మూతలను తీసి, కాఫీని జాడీలోకి వొంపారు. ఇసుక రేణువుల మధ్య ఉందే ఖాళీ స్థలంలోకి కాఫీ సులువుగా జారుకుంది.
ఈ చర్యకి విద్యార్థులు విరగబడి నవ్వారు.
నవ్వులు సర్దుమణిగాకా, ప్రొఫెసర్ ఇలా అన్నారు -
"ఈ జాడీ మీ జీవితాన్ని ప్రతిబింబిస్తోందని గ్రహించండి.
గోల్ఫ్ బంతులు ముఖ్యమైనవి - దేవుడు, కుటుంబం, మీ పిల్లలు, మీ అరోగ్యం, స్నేహితులు, ఇంకా మీకు అత్యంత ప్రీతిపత్రమైన అంశాలు! మీ సిరిసంపదలన్నీ పోయినా, ఇవి మీతో ఉంటే మీ జీవితం పరిపూర్ణంగానే ఉన్నట్లే.
గులక రాళ్ళు - మీ ఉద్యోగం, సొంతిల్లు, కారు వంటివి.
ఇసుక - అన్ని చోట్ల ఉండే చిన్న, చితక విషయాలు.
మీరు జాడీని ముందుగా ఇసుకతో నింపేస్తే, గోల్ఫ్ బంతులకి, గులక రాళ్ళకి అందులో చోటుండదు.
జీవితంలో కూడ ఇంతే -
ప్రాధాన్యత లేని చిన్న చిన్న విషయాలకి అత్యంత ప్రాముఖ్యతనిస్తూ, అసలైన, ముఖ్యమైనవాటిని విస్మరిస్తూంటాం.
సంతోషం కలిగించే వాటిపై దృష్టి నిలపండి.
మీ పిల్లలతో ఆడుకోండి.
మీ ఆరోగ్యం పట్ల శ్రద్ధ వహించండి.
అప్పుడప్పుడు మీ జీవిత భాగస్వామిని బయట డిన్నర్‌కి తీసుకెళ్ళండి.
మీ 18 ఏళ్ళప్పుడు ఎలా ఉన్నారో, అంతే ఉత్సాహంగా, ఉల్లాసంగా గడపండి.
ఇంటిని శుభ్రం చేసుకోడానికి, నిరుపయోగమైన వాటిని వదుల్చుకోడానికి ఎప్పుడూ సమయం ఉంటుంది.
గోల్ఫ్ బంతుల వంటి ముఖ్యమైన అంశాలపై ముందు దృష్టి పెట్టండి. ప్రాధాన్యతలు నిర్ణయించుకోండి. మిగిలేదంతా ఇసుకే" -
క్లాసంతా నిశ్శబ్దం.
ఇంతలో ఒక కుర్రాడు తనకో సందేహమన్నట్లు చెయ్యెత్తి, "మరి కాఫీ దేనికి ప్రతిరూపం?" అని అడిగాడు.
"శభాష్, ఈ ప్రశ్న అడింగందుకు నాకు సంతోషంగా ఉంది.
"మీ జీవితం దేనితో నిండిపోయినా, మిత్రుడితో ఓ కప్పు కాఫీకి ఎప్పుడు అవకాశం ఉంటుంది" అంటూ ప్రొఫెసర్ క్లాస్ ముగించి వెళ్ళిపోయారు.
* * *
(గమనిక: ఇది నా సొంతం కాదు. నాకొచ్చిన ఈ-మెయిల్ ఫార్వార్డ్. దీనిని రాసిందెవరో నాకు తెలియదు. కాని చాలా చక్కగా ఉంది కాబట్టి తెలుగులోకి అనువదించి, బ్లాగులో పోస్ట్ చేస్తున్నాను. మూల రచయిత/రచయిత్రికి నా కృతజ్ఞతలు)

మరో మాస పత్రిక

2010-03-20T22:36:00.003+05:30

ప్రముఖ జర్నలిస్ట్ శ్రీ గుడిపాటి సంపాదకత్వంలో కొత్తగా ఓ మాస పత్రిక వెలువడుతోంది. ఈ మధ్య కాలంలో ప్రచురణ రంగంలోకి ప్రవేశించిన గుడిపాటి గారు, పాలపిట్ట అనే పేరుతో ఓ సమగ్రమైన సాహితీ పత్రికని మన ముందుకు తెస్తున్నారు. కవితలు, కథలు, సమీక్షలు, వ్యాసాలు, ఇంటర్వ్యూలు, ఇంకా ఇన్నెన్నో విశేషాలతో మార్చి నెల సంచిక విడుదలైంది. 108 పేజీలున్న ఈ సంచిక వెల 30 రూపాయలే. ప్రతులకు ఈ క్రింది చిరునామాలో సంప్రదించండి.
ఎడిటర్, పాలపిట్ట మాసపత్రిక
16-11-20/6/1/1,
403, విజయ సాయి రెసిడెన్సీ, సలీం నగర్,
మలక్ పేట్, హైదరాబాద్-500036.
ఫోను-9848787284.

నా వెబ్ సైట్ గురించి

2010-03-19T10:51:00.001+05:30

తెలుగు అనువాదం అనే పేరుతో ఉన్న నా వెబ్ సైట్ రూపురేఖలను మార్చాను. ఇదివరకటి మూస అంత ఆకర్షణీయంగా లేదని చాలా మంది మిత్రులు చెప్పడంతో, అలాగే నాకిష్టమైన చిలకపచ్చ రంగు టెంప్లేట్ దొరకడంతో నా సైట్‌ని మార్చాను. ఇది కూడా సింపుల్ డిజైనే. చూసి మీ అభిప్రాయం చెప్పగలరు.

హేయం, దారుణం

2010-02-02T10:48:00.002+05:30

వైష్ణవి ఏం తప్పు చెసింది? తండ్రి మీద పగతో....అదీ ఆస్తి తగాదాలతో, ఓ పసి పాపని దారుణంగా హత్య చేయడం మనసుని తొలిచేసింది.

వైష్ణవిని కిడ్నాప్‌ చేసి, హతమార్చి, పెట్రోల్‌పోసి తగులబెట్టి అనంతరం మృతదేహం ఆనవాలులేకుండా చేయడం పైశాచికత్వానికి పరాకాష్ట. ఇంతలోనే ఆ కుటుంబంలో మరో విషాదం చోటు చేసుకుంది. తన ముద్దుల కూతురు మరణించిందని తెలుసుకున్న తండ్రి ప్రభాకర్ గుండెపోటుతో ఈ రోజు ఉదయం కన్నుమూశారు.

ఈ ఘటన మానవత్వానికే మచ్చ. ఈ చర్యని ఎండగట్టడానికి పశుత్వం అనే మాట సరిపోదు, సరికాదు, అవసరమైతే ఏదైన కొత్త పదాన్ని సృష్టించైనా వాడాలి. మనుషులుగా మన ప్రస్థానం ఎటు?

ముచ్చటగా మూడోసారి

2009-11-09T09:24:00.006+05:30

నిన్న అంటే 8 నవంబర్ 2009 నాడు నావి రెండు కథలు వార్త, ఆంధ్ర జ్యోతి దినపత్రికల ఆదివారం అనుబంధంలో ప్రచురితమయ్యాయి. నా కథలు రెండు ఒకేరోజు ప్రచురితమవడం ఇది మూడోసారి. అయితే గతంలో రెండు సార్లూ అనువాదల కథలే. ఈ సారి మాత్రం వార్తలో నా సొంత కథ ("రాగాల, సరాగాల సాగే సంసారం"), ఆంధ్ర జ్యోతిలో అనువాద కథ ("ఆపరేషన్ బిర్యాని") పబ్లిష్ అయ్యాయి.
ఇంతకుముందు నేను అనువదించిన రెండు సింగిల్ పేజి కథలు "నల్ల ధనం Null ధనం", "అనగనగా" 23 నవంబర్ 2008 నాడు వార్త, ఆంధ్రప్రభ ఆదివారం అనుబంధాలలో ప్రచురితమయ్యాయి. 9 ఏప్రిల్ 2006 నాడు నేను అనువదించిన "హస్తలాఘవం", "సెల్‌ఫోన్" అనే కథలు ఆంధ్రజ్యోతి, వార్త ఆదివారం అనుబంధాలలో ప్రచురితమయ్యాయి.
నిన్నటి వార్త ఆదివారం అనుబంధంలో ప్రచురితమైన "("రాగాల, సరాగాల సాగే సంసారం") అనే కథని నా మరో బ్లాగులో చదవండి. ఆపరేషన్ బిర్యాని కథని ఈ లింక్‌లో చదవచ్చు. అయితే ఈ లింక్‌లో నా కథ వారం రోజుల పాటు అంతే 14 నవంబర్ 2009 వరకే ఉంటుంది. వీటిని చదివి మీ అభిప్రాయాలు తెలియజేయగలరు.

పుస్తకావిష్కరణ సభ - ఆహ్వానం

2009-10-14T17:26:00.005+05:30

నేను సైతం మార్పు కోసం

2009-04-15T10:17:00.007+05:30

నేను సైతం ................ నేను సైతం !!!!!

నేను సైతం మార్పు కోసం "పిల్లి గడ్డం" పెంచుతున్నాను.....

నేను సైతం చూపు కోసం "కళ్ళ జోడు''ను వాడుతున్నాను....

నేను సైతం ................ నేను సైతం !!!!!

(నిన్న సాయంత్రం దాక హోరెత్తించిన ఎన్నికల ప్రచారపు పాటలకీ పారడిగా )

గమనిక : నేను అంటున్న మార్పుకి రాజకీయ పార్టీలు చెబుతున్న మార్పుకి ఎటువంటి సంబంధము లేదు.

ఆధునిక భేతళ కథలు

2009-03-12T09:11:00.001+05:30

రావు కృష్ణా రావు గారు రాసిన "ఆధునిక భేతళ కథలు" అనే మూడు భాగాల పుస్తకం పై నేను రాసిన పరిచయాన్ని ఈ క్రింది లింక్‌లో చదవండి.

http://pustakam.net/?p=619

శాంతి

2009-01-22T11:00:00.000+05:30

అనగనగా ఓ రాజు గారుండేవారు. ఆయనో సారి చిత్రలేఖనం పోటీలు నిర్వహించాడు. శాంతిని ప్రతిబింబించే ఉత్తమ చిత్రానికి తగిన బహుమతినిస్తానని ప్రకటించాడు. ఎందరో చిత్రకారులు ప్రయత్నించారు. కానీ రాజుగారు వాటన్నింటిని వడపోయగా తుది పోటీలో రెండే మిగిలాయి. ఆ రెండిటిలోంచి ఒకదాన్ని ఎంచుకోడంలో ఆయనకి ఇబ్బంది ఎదురైంది. ఎందుకంటే ఆ రెండూ ఆయనకి బాగా నచ్చేసాయి.

వాటిలో ఒకటి ప్రశాంతమైన సరోవరం బొమ్మ. పైన నీలాకాశం, తెల్లని మబ్బులు, చుట్టూ ఎత్తైన కొండలతో నిజమైన సరోవరాన్ని ప్రతిబింబిస్తోందా చిత్ర పటం. దాన్ని చూసిన వారంతా, ఆ చిత్రపటం అద్భుతమైన శాంతికి నిదర్శనమని భావించారు.

రెండో బొమ్మలో కూడా కొండలు ఉన్నాయి. కానీ అవి గరుకుగాను, ముతకగాను ఉన్నాయి. పైన ఆకాశం భీకరంగా ఉంది. భారీ వర్షం కురిసి ఆగినట్లుగా ఉంది, ఇంకో వైపు మెరుపులు! ఒక కొండ నుంచి ఉదృతంగా దూకుతున్న జలపాతం. ఈ చిత్రాన్ని చూస్తే ఎవరికీ శాంతి అనుభవంలోకి రాలేదు. అయితే రాజు గారు పటంలో జలపాతానికి కొద్దిగా వెనుకగా కొండ పగిలిన చోట ఓ పొద మొలిచి ఉండడం, ఆ పొదలో ఓ తల్లి పక్షి గూడు కట్టుకుని ఉండడం చూసారు. ఆ ఉదృతమైన జలపాతం హోరులో, తల్లి పక్షి తన గూటిలో కూర్చుని ఉంది...... ప్రశాంతంగా.

ఏ చిత్ర పటానికి బహుమతి వచ్చిందని మీరు ఊహిస్తున్నారు?

రాజు గారు రెండో చిత్రానికే బహుమతి ప్రకటించారు. కారణం తెలుసా? ఆయనే చెప్పారు - " ఎందుకంటే... శాంతి అంటే శబ్దాలు లేని చోట, ఇబ్బందులు లేని చోట, శ్రమ లేని చోట ఉండడం కాదు. శాంతి అంటే శబ్దాలున్న చోట, ఇబ్బందులుండే చోట, శ్రమ ఉన్న చోట ఉండి కూడా, హృదయంలో నిశ్ఛలంగా ఉండడం'' ఇదే నిజమైన శాంతి!

(గమనిక: ఇది నా సొంతం కాదు. సేకరణ మాత్రమే. నాకొచ్చిన ఈ-మెయిల్ ఫార్వర్డ్స్ లోంచి తీసుకుని, తెలుగు లోకి అనువదించాను)

కథకి వోటు

2008-12-27T14:05:00.002+05:30

అందరికీ నమస్కారం!

2008 లో నేను 4 సొంత కథలు రాసాను, 13 కథలు అనువదించాను. వేరే భాషల నుంచి తెలుగు లోకి 11, తెలుగు నుంచి హిందీలోకి 2. నావి రెండు సొంత కథలకు (నా మొహం, అందలాలు - అగాధాలు) మంచి స్పందన వచ్చింది. 25 డిసెంబర్ 2008 నాడు పుస్తక ప్రదర్శనకి వెడితే అక్కడున్న బ్లాగ్‌మిత్రులు నా మొహం కథని ప్రస్తావించారు. బ్లాగులో కాకుండా నేరుగా వాళ్ళ అభిప్రాయం తెలుసుకోగలినందుకు సంతోషమేసింది.

ఇక అనువాదల విషయానికి వస్తే, తెలుగులోకి అనువదించిన కథలలో నాకు బాగా నచ్చిన కథకి బ్లాగర్లనంచి పెద్దగా స్పందన రాలేదు. అందుకని, చిన్న అభిప్రాయ సేకరణ చేస్తున్నాను. 2008లో నేను అనువదించిన కథలలో మీకు నచ్చిన కథకి ఓటేయ్యండి. ఈ కథలన్నీ, నా బ్లాగు లో ఉన్నాయి (ఒక్క సెన్సిటివిటి ట్రైనింగ్ తప్ప, దాన్ని ఈ-మాట వారి సైట్‌లో చదవచ్చు). మీరి కథలన్నీ చదివి ఉంటారని అనుకుంటున్నాను.

కాస్త వీలు చేసుకుని, పక్కనున్న Pollలో మీ వోటు నమోదు చేయండి.

ధన్యవాదాలు.

ఇవేం మాటలు?

2008-12-02T09:21:00.000+05:30

ముంబయిలో టెర్రరిస్టుల దాడుల తర్వాత, కొందరు రాజకీయవాదుల (వీళ్ళని "నాయకులు" అనబుద్ధేయడంలేదు) మాట్లాడుతున్న తీరు చూస్తే వాళ్ళ చర్మమే కాదు, నాలుక కూడా బండబారిపోయిందనిపిస్తోంది. మృతవీరుని పరామర్శించడానికి ఆ కుటుంబం వద్దకు వెళ్ళినప్పుడు sniffer dogsని తీసుకువెళ్ళాల్సిన అవసరం ఏముంది? అతని ప్రాణాలకు అంత ముప్పు ఉందా? అసలే పుత్రశోకంతో ఉన్న ఆ తండ్రికి VVIP వస్తున్నారంటు కుక్కలతో ఇల్లు సోదా చేయడం చిర్రెత్తించదా? ఆ చిరాకులోనే ఆయన కేరళ ముఖ్యమంత్రిని, హోంమంత్రిని తన ఇంట్లోకి రావద్దన్నాడు. దానికి కేరళ సి. ఎం. వేసిన రిటార్డ్ వింటే అసహ్యం వేసింది. "మేజర్ కాకపోయుంటే కుక్క కూడా వాళ్ళింటికి వెళ్ళదు" ఇవేం మాటలు? గౌరవనీయమైన పదవిలో ఉన్న వ్యక్తి, అందులోను వయసులో పెద్దాయన - ఇలాంటి వ్యాఖ్యలు చెయడం సబబా?

ఇక రాజీనామా చేసిన మహారాష్ట్ర ఉప ముఖ్యమంత్రి - "ముంబయి లాంటి మహానగరాలలో ఇలాంటి చిన్న చిన్న సంఘటనలు జరుగుతునే ఉంటాయి"- అని చాలా తేలికగా చేసిన వ్యాఖ్య వింటే సిగ్గేసింది.

తాజాగా, ముంబయి దాడుల నేపధ్యంలో ప్రజలు రాజకీయవాదులను విమర్శిస్తూ placards పట్టుకుంటే, నక్వీ గారికి బోలెడు కోపమొచ్చింది. "మేమేమో టెర్రరిస్టులతో పోరాడుతుంటే కొందరు సోదరీమణులు లిప్‌స్టిక్, పౌడర్ రాసుకుని, కొవ్వత్తులు పట్టుకుని రాజకీయవాదులను తిడుతున్నారు. దీని వెనకేదో పెద్ద కుట్ర ఉంది" అని ఆవేశపడ్డారు.

నిజమా? టెర్రరిస్టులతో పోరాడినది రాజకీయవాదులా? నేను బ్లాక్ కాట్ కమాండోలు, సైన్యం, పోలీసులని అనుకున్నానే!

Need of the hour - sensitize politicians!

ఒక ఆదివారం - రెండు కథలు

2008-11-24T09:10:00.000+05:30

నేను అనువదించిన రెండు సింగిల్ పేజి కథలు నిన్న (23 నవంబర్ 2008)వార్త, ఆంధ్రప్రభ ఆదివారం అనుబంధాలలో ప్రచురితమయ్యాయి. ఇలా నా కథలు రెండు ఒకే రోజు పత్రికల్లో రావడం ఇది రెండో సారి.

ఇంతకుముందు 9 ఏప్రిల్ 2006 నాడు నేను అనువదించిన "హస్తలాఘవం", "సెల్‌ఫోన్" అనే కథలు ఆంధ్రజ్యోతి, వార్త ఆదివారం అనుబంధాలలో ప్రచురితమయ్యాయి.

నిన్నటి వార్త ఆదివారం అనుబంధంలో ప్రచురితమైన "నల్ల ధనం Null ధనం" అనే కథని నా మరో బ్లాగులో చదవండి.

మనీ ప్లాంట్ ఈ-బుక్

2008-10-27T21:25:00.000+05:30

నా అనువాద కథా సంకలనం "మనీ ప్లాంట్"ని ఇప్పుడు ఇంటర్‌నెట్ నుంచి e-book లా ఉచితంగా డౌన్‌లోడ్ చేసుకొవచ్చు.

లింక్: http://www.vikasadhatri.org/generalbooks/money_plant_vikasadhatri.pdf

పుస్తకంలోని కథలని ఇదివరకే నా బ్లాగులొ పొస్ట్ చేసినా, అన్ని కథలని ఒకే చోట పుస్తకంలా చదవడం భిన్న అనుభూతినిస్తుంది. ఈ పుస్తకాన్ని బ్లాగర్లు ఎవరైన సమీక్షించి వారి బ్లాగులొ టపా రాయొచ్చు. సమీక్షించినట్లు నాకో ఈమెయిల్ పంపితే చాలు. మీ అభిప్రాయాలకోసం ఎదురుచూస్తుంటాను.

వ్యాస రచన పోటీ

2008-08-06T09:05:00.002+05:30

ఆర్షభారతి వికాస పరిషత్, చినుకు మాసపత్రిక సంయుక్తంగా "రామాయాణం మానవాళికి ఇచ్చిన సందేశం" అనే అంశం పై వ్యాస రచన పోటీ నిర్వహిస్తున్నారు. వివరాలు ఈ ప్రకటనలో చూడండి.

చిన్న మనుషులు - చిన్న కోరికలు అనే నా అనువాద కథ

2008-07-04T14:11:00.003+05:30

ఈ కథని ఆంగ్లంలో All Thinking Men అనే పేరు తో Amir Saleem రాసారు. ఈయన పాకిస్తాన్ లోని రావల్పిండి నగరానికి చెందిన వారు. అంతర్జాతీయ వ్యవహారాలలో పట్టభద్రుడైన ఈయన, వృత్తి రీత్యా సాఫ్ట్ వేర్ నిపుణుడు. 1996 నుంచి రచనా వ్యాసాంగం కొనసాగిస్తున్నారు. ఈయన రాసిన కథలు పాకిస్తాన్ లోని వివిధ పత్రికలలో ప్రచురించబడ్డాయి. ఎక్కువగా వెబ్ సైట్లలో ప్రచురితమవుతుంటాయి. వర్ధమాన రచయిత / రచయిత్రులని ప్రోత్సహించదానికి ఈయన సొంతంగా ఓ వెబ్ సైట్ నిర్వహిస్తున్నారు.
ఇక కథలోకి వెడితే, ఓ పేద పిల్లాడు ఉంటాడు. వాడి బుల్లి మనసులో ఎన్నో ప్రశ్నలు. తోటి విద్యార్ధి కారులో బడికి వస్తే, తాను కూడా కారు కావాలని ఆశ పడతాడు. తండ్రిని కారు కొనమని తెగ సతాయిస్తాడు. మళ్ళీ అంతలోనే తానా వయసులో కారు నడపలేనని, ప్రస్తుతానికి సైకిల్ కొనివ్వమని అడుగుతాడు. తన మిత్రుడి సైకిల్ ని తాకి చూసి అనందించాలనుకుంటాడు. కాని దాని పరిణామం ఎంత తీవ్రంగా ఉంటుందో అతడికి తెలియదు.ఆసక్తికరంగా సాగిన ఈ కథని చదవండి.
____________________________________________________________________
చిన్న మనుషులు - చిన్న కోరికలు

నేనో సామాన్యుడ్ణి. ఈ సామాన్యుడి జీవితాన్ని సమూలంగా మార్చే విశేషం ఏదో ఒకటి ఏనాటికైనా జరగకపోతుందా అని అనుకుంటూ ఉండేవాణ్ణి. కానీ ఓ సామాన్యుడి జీవితం సామాన్యంగానే గడుస్తుందన్న సత్యం నాకు ఆ తరువాత తెలిసివచ్చింది.

* **

అదో సరికొత్త చేతి గడియారం. అతని తెల్లని మణికట్టు మీద మెరుస్తూ ఉండేది. నేను నా మణికట్టు కేసి చూసాను. అక్కడ ఏ గడియారం లేదు. ఖాళీ. వాళ్ళ నాన్నగారు శ్రీమంతులు. మా నాన్న బీదవాడు. పైగా నా చేతులు అతడి చేతులంత తెల్లగా ఉండవు. చేతికి గడియారం ఉండాలని కాకుండా, ధనవంతుడైన తండ్రి ఉండాలని కోరుకోడం అసాధారణం కదూ! నాకూ ఓ చేతి గడియారం కొనుక్కోవాలనే కోరిక ఉంది. ఓ కథల పుస్తకం, ఇంకా బడికి పుస్తకాలు తీసుకువెళ్ళడానికి ఒక కొత్త సంచీ కొనుక్కోవాలనే కోరికలు ఉండేవి. కాని వట్టి కోరికలు ఏమీ కొనివ్వలేవు.

నా గురించి ఎవరూ తెలుసుకోవాలనుకోరు. ఆఖరికి మీరు కూడా. అయినా నేను నా గురించి కొంత చెప్పుకోవాలి. నేనో ఎనిమిదేళ్ళ కుర్రాడిని. అంతేకాక, సామాన్యమైన కుర్రాడిని. సామాన్యమైన కుర్రాడంటే ఏమిటో నాక్కూడా తెలియదు. కాని మా నాన్న నాకలా చెప్పాడు.

ఓ రోజు సాయంత్రం, మా నాన్న పని నుంచి వచ్చాక నాకో కారు కొనిపెట్టమని అడిగాను.

"ఏంటీ కారా?'' అంటూ నోరెళ్ళబెట్టాడాయన. ఆశ్చర్యం నుంచి తేరుకున్నాక, 'మతి ఉండే మాట్లాడుతున్నావా?' అని అన్నాడు
" ఆ.., నేను మతుండే మాట్లాడుతున్నాను. నాకో కారు కావాలి. ఆలీ వాళ్ళ నాన్నకున్న కారులాంటిదే కావాలి''
" ఆలీ వాళ్ళ నాన్నా? నీకేమైనా పిచ్చెక్కిందా? వాళ్ళకి మనకి ఎంత అంతరం ఉందో తెలుసా? ఆయన ధనవంతుడు కాబట్టి ఆయనకి కారు ఉంది'' అంటూ నాకు అర్ధం అయ్యేలా చెప్పడానికి ప్రయత్నించాడు నాన్న.
"కాని ఆయనకి అంత డబ్బెక్కడిది? నువ్వు కష్టపడినంతగా కూడ ఆయన కష్టపడడే? నువ్వేమో పొద్దున్నుంచి సాయంత్రం దాక పని చేస్తావు. ఆయనేమో రోజంతా కారులో అటూ ఇటూ తిరుగుతూంటాడు. మరి మనకన్నా ఆయన గొప్పవాడెలా అయ్యాడు?'' అడిగాను నేను అయోమయంగా. "ఎందుకంటే వాళ్ళు ఉన్నత స్థాయి వ్యక్తులు. అందుకే వాళ్ళ దగ్గర కారుంది''
"వాళ్ళు ఉన్నత స్థాయి వ్యక్తులెలా అయ్యారు?'' నాకర్ధం కాక మా నాన్నని అడిగాను.
"వాళ్ళ పుట్టుకే ప్రత్యేకమైనది'' అన్నాడు మా నాన్న.
"మరి మనం ప్రత్యేకంగా పుట్టలేదా?''
"లేదు'' అని చెప్పాడాయన రూఢీగా.
"అయితే నేను మరో సారి పుట్టాలనుకుంటున్నాను'' అని చెప్పాను. నాకు అంతకంటే గత్యంతరం లేదు. మా నాన్న నవ్వసాగాడు. ఆయన ఎందుకు నవ్వుతున్నాడో నాకు అర్ధం కాలేదు.
"ఇలారా, దగ్గరికి వచ్చి నీ తల చూపించు. నీ మెదడుని ఎక్కడైనా పారేసుకున్నావేమో చూస్తాను'' అని అన్నాడు హాస్యంగా.
నాకు కోపం వచ్చింది. ఓ పక్క విషయాలు అర్ధం కాక నేను అవస్ధ పడుతుంటే, ఆయన నవ్వడం నాకు నచ్చలేదు. ఇంతలో ఆయన నవ్వడం ఆపేసి గంభీరంగా మారిపోయాడు.
నన్ను దగ్గరికి తీసుకుని, "చూడు నాయనా, దేవుడు మనకు జీవితాన్ని ఒకే ఒక్కసారి ఇస్తాడు. దాన్నే మనం చివరి దాకా గడపాలి. నువ్వు నువ్వే. ఇంకొకరిలా నువ్వు ఉండలేవు. మనం జీవితాన్నుంచి పారిపోలేం. ఉన్న జీవితాన్ని ఎలా గడుపుతున్నామనేదే ముఖ్యం'' అన్నాడు అనునయంగా.
ఆయన చెప్పిన ఈ మాటలేవీ నా బుర్రకెక్కలేదు. "ప్రత్యేక వ్యక్తులం కాకపోతే, మరి మనం ఎవరం?'' అడిగాను.
"మామూలు మనుషులం. నేనో సామాన్యమైన వ్యక్తిని. నువ్వో సామాన్యమైన అబ్బాయివి అంతే. ప్రత్యేక వ్యక్తులం కాకపోతే పోనీ కనీసం సామాన్యులుగా మిగిలినందుకు మనమెంతో సంతోషించాలి. అయితే, మనం కూడా ప్రత్యేక వ్యక్తులుగా మారచ్చు. ఎలాగంటే.....'' మా నాన్న చెప్పడం ఇంకా పూర్తి చేయలేదు.
"కారు కొనుక్కోడం ద్వారానా?'' అని అడిగాను నేను ఆతృతని ఆపుకోలేక.
మా నాన్న చిన్నగా నవ్వి, "అవును. కాని కారు కొనుక్కునేందుకు నువ్వు చాలా శ్రమించాలి. కష్టపడి పనిచెయ్యాలి'' అని చెప్పాడు. 'అలాగే' అని అన్నాను నేను. ఆ జవాబుతో ఆయనెంతో సంతృప్తి చెందాడు.
ఈ విధంగా నేనో సామాన్యుమైన కుర్రాడినిన్న సంగతి నాకు తెలిసింది. నేను ప్రత్యేకవైన వ్యక్తిగా మారాలనుకున్నాను. అందుకోసం ఎంత కష్టమైన పనులన్నా చేయడానికి సిద్ధమయ్యాను. కాని కష్టమైన పనులంటే ఏమిటో, వాటిని ఎలా చెయ్యాలో నాకు తెలియదు. కారు కొనుక్కోవాలన్న నా ప్రణాళికలో కొంతకాలానికి ఓ మార్పు వచ్చింది. ప్రస్తుతం నా కోరిక సైకిల్. ఆలీ వాళ్ళ నాన్న అతడికి కొత్త సైకిల్ కొనిచ్చాడు. ఇప్పుడు నా ఆలోచనలన్నీ కారు నుంచి సైకిల్ పైకి మరలాయి. ఈ చిన్న వయసులో నేనెలాగూ కారు నడపలేను. కాబట్టి కారుని పెద్దయ్యాక కొనుక్కుంటాను. ఇప్పటికి సైకిలే నాకు కారుతో సమానం. కాకపోతే దీనికి రెండే చక్రాలు.
నా ప్రణాళికలోని మార్పుని మా నాన్నకి చెప్పాను. ఆయనేమీ మాట్లాడలేదు. బహుశా నా వాగుడు ఆయనకి విసుగు తెప్పించిందేమో. కొందరంటే ఎందుకంత త్వరగా విసుగుపుడుతుందో నాకర్ధం కాదు. ఒక సారి మా నాన్న "నువ్వు దేన్నైతే పొందాలని తీవ్రంగా కోరుకుంటావో దానికి దూరంగా ఉండు. అప్పుడే నీకది లభిస్తుంది'' అని చెప్పాడు.
అప్పుడర్ధం కాలేదు కాని మా నాన్న చెప్పింది ఇప్పుడిప్పుడే నాకు కాస్త అర్ధం అవుతోంది. నాకు జనాలంటే విసుగులేదు కాని జనాలే నన్ను దూరంగా ఉంచుతున్నారు. మా నాన్న చెప్పినట్టు నేను సైకిల్ కి దూరంగానే ఉన్నాను, అయినా అది నా వద్దకి రాలేదు. ఆలీ వాళ్ళ ఇంటి ఆవరణలోనే ఉండిపోయింది. ఆలీ సైకిల్ తొక్కుతూ చాలా సార్లు కనపడ్డాడు. సైకిల్ తొక్కుతున్నప్పుడు అతడు మరీ అందంగా కనిపించాడు. ఆ సైకిల్ తళతళా మెరుస్తుండేది. మా ఇంటికీ, ఆలీ వాళ్ళింటికీ మధ్య చాలా దూరం ఉన్నప్పటికీ, అతడు సైకిల్ తొక్కుతుంటే చూడాలని, ప్రతీ సాయంత్రం వాళ్ళింటికి వెళ్ళేవాడిని.

* * *

ఈ రోజు సెలవు. అందుకని రోజూ కన్నా తొందరగా, పొద్దున్నే ఆలీ వాళ్ళింటికి వెళ్ళాను. అదే తప్పయిపోయింది. నేనేమీ తప్పు చేయలేదు. కొన్ని సందర్భాలలో పరిస్థితులు అననుకూలంగా మారడానికి స్వయంగా మనమే తప్పులు చేయనక్కరలేదు. మన ప్రమేయం లేకుండానే, వాటంతటవే పరిస్థితులు వికటిస్తాయి. ఆలీ వాళ్ళింట్లో నాకు ఆలీ కనపడలేదు. కాని అతడి సైకిల్ కనపడింది. గేటు తీసే ఉంది. ఎదురుగా నా చిరకాలపు కోరికైన సైకిల్ కనపడుతోంది. నేను గేటు దగ్గరే నిలుచుని సైకిల్ నే చూడసాగాను. కొద్ది గజాల దూరంలోనే కారు నిలిపి ఉంది. కాని దాని కన్నా సైకిలే నన్ను ఎక్కువగా ఆకర్షించింది. అది ఎంతో చూడముచ్చటగా ఉంది. దాన్నే చూస్తూ నిలబడిపోయాను. "నువ్వు దేన్నైతే పొందాలని తీవ్రంగా కోరుకుంటావో, దానికి దూరంగా ఉండు. అప్పుడు అదే నీకు లభిస్తుంది'' అని మా నాన్న చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి. నాకు సైకిల్ కావాలని ఉంది. అందుకని ఒక అడుగు వెనక్కి వేసాను. కాని సైకిల్ కొంచెం కూడ కదలలేదు. బహుశా ఒక అడుగు సరిపోదేమోనని, చాలా అడుగులు వెనక్కి వెళ్ళాను.సైకిల్ కొంచెం కూడ కదలలేదు.
నేను ఆశ్చర్యపోయాను. మా నాన్న నాకు అబద్ధం చెప్పాడేమో. కాని నా ఈ కోరిక విషయంలో మా నాన్న ఎందుకు అబద్ధం చెబుతాడు? ఇప్పటివరకు ఆయన నాకు తప్పుడు సలహాలు ఇవ్వలేదు. బహుశా నేను దూరంగా ఉండడంలోనే ఏదైనా తప్పు ఉందేమో! నేను చాలా నిరాశ చెందాను. ఆ సైకిల్ ఎప్పటికీ నా దగ్గరికి రాదు.
"ధైర్యం తెచ్చుకో. నిరాశ పడకు.సైకిల్ నీ దగ్గరికి రాకపోతేనేం? నువ్వే దాని దగ్గరికి వెళ్ళు'' నాకు నేను సలహా చెప్పుకున్నాను. వెంటనే గేటు వద్దకి నడిచాను. లోపలికి వెళ్ళాలా వద్దా అనే సంశయం నాలో తలెత్తింది. "అనుమతి లేకుండా లోనకి వెళ్ళడం సబబేనా?'' నన్ను నేను ప్రశ్నించుకున్నాను.
"నేనేమీ దొంగతనం చేయడం లేదు కదా, ఒక సారి ఆ సైకిల్ని దగ్గరగా చూసి తనివితీరా స్పృశించి వచ్చేస్తాను. అంతే'' నాకు నేనే సమాధానం చెప్పుకున్నాను. నా తర్కానికి నేనే లొంగిపోయాను. నిజమే, నేను ఏదీ దొంగిలించాలనుకోడంలేదు. ఒక ఆశ వాస్తవ రూపం ధరిస్తే ఎలా ఉంటుందో చూడాలనుకుంటున్నాను.
వణుకుతున్న కాళ్ళతో, పెరిగిన గుండ చప్పుడితో లోపలికి అడుగుపెట్టాను. చుట్టూ చూసాను. లాన్ లో గానీ, వరండాలో గాని ఎవరూ లేరు. సైకిల్ కేసి చూసాను. గోడవారగా కొన్ని గజాల దూరంలో ఉందది. అది ఎంత సొగసుగా ఉందంటే, నేను దాన్ని ఎప్పుడెప్పుడు ముట్టుకుందామా అని తహతహలాడిపోతున్నాను. ఆ కొద్ది దూరం నడిచి దాని పక్కనే నిలుచున్నాను. ఇప్పుడు నేను నా చేత్తో ఆ సైకిల్ ని ముట్టుకోగలను.
ముట్టుకోనా వద్దా అనే సంశయం నాలో రేగింది. "ముట్టుకో, మళ్ళీ ఇలాంటి అవకాశం నీకు రాదు. నీ కలలని నిజం చేసుకో'' అని నా మనసు చెబుతోంది. చెయ్యి చాచి సైకిల్ ని తాకాను. నన్ను నేనే నమ్మలేక పోయాను. ఇప్పుడు చేతులు వణకడం లేదు. నా గుండె కూడా చలికాలపు రాత్రిలా ప్రశాంతంగా ఉంది. ఈ స్పర్శ కోసమే నేను జీవించి ఉన్నట్లుగా తోచింది. ప్రపంచమంతా ఎంతో సజావుగా ఉన్నట్లుగా అనిపించింది.
ఇంతలో నా ఆలోచనలకి భగ్నం కలిగింది. ఆలీ అరుస్తూ ఇంట్లోంచి బయటకు వచ్చాడు.
"ఆగాగు. ఎంత ధైర్యం నీకు? మా ఇంట్లో దూరి నా సైకిల్నే ఎత్తుకుపోదామనుకుంటున్నావా? దొంగవెధవా?''అని అన్నాడు. నేను స్థాణువులా నిలుచుండిపోయాను.
ప్రపంచమంతా శూన్యంగా నేనూ ఆలీ తప్ప మరెవరూ లేనట్టుగా కనీసం సైకిల్ కూడ లేనట్టుగా నాకు అనిపించసాగింది. ఆలీ వాళ్ళ నాన్నని పిలిచాడు. నేను బేజారైపోయాను. అక్కణ్ణించి కదలలేకపోయాను. ఆలీ వాళ్ళ నాన్న బయటకు వచ్చి మొత్తం విషయం గ్రహించాడు.
"ఆలీ, వెళ్ళి పోలీసులకి కబురు చెయ్యి. నేరం చేసినవాళ్ళు తప్పించుకోకూడదు'' అని అన్నాడాయన. తర్వాత నా దగ్గరికొచ్చి, "చిన్న పిల్లాడిలా ఉన్నావు. మా సైకిల్ ని దొంగిలించాలని చూస్తావా, సిగ్గులేదు?'' అని అన్నాడు.
"లేదండీ, నేను దొంగతనం చేయబోవడం లేదు. ముట్టుకున్నానంతే.'' అంటూ నేను సంజాయిషీ ఇవ్వబోయాను.
"అదేం మీ బాబు గాడి సొమ్ము కాదు'' అని అన్నాడాయన దురుసుగా. నేను చెప్పేదేం వినిపించుకోకుండా ఆయన ఇలాగే మాట్లాడసాగాడు. ఈ సంగతి మా నాన్నకి తెలిస్తే, ఆయనకి నా మీద ఎంతో కోపం వస్తుంది. ఆలీ వాళ్ళ నాన్న కోపం కన్నా ఎక్కువగా. కొంత సేపయ్యాక పోలీసులు వచ్చారు. మొత్తం నలుగురు ఉన్నారు.

బాబోయ్, నాకోసం - ఓ చిన్న పిల్లాడి కోసం నలుగురు పోలీసులా? నాకు భయం వేసింది.

"వీడు నా సైకిల్ తొక్కుతున్నాడు. నేను బయటకు వచ్చేసరికి, నా సైకిల్ తో సహా పారిపోబోతుంటే పట్టుకున్నాను'' పోలీసులతో చెప్పాడు ఆలీ.

ఒక పోలీసు నా చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

"నేను సైకిల్ తొక్కడం లేదండి. అయినా అసలు నాకు సైకిల్ తొక్కడమే రాదు. దాన్ని నేను దొంగిలించడం లేదండి. ఒట్టు'' అన్నాను పోలీసులతో. వారికి నాపై విశ్వాసం కలిగించాలని నేను చేసిన ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమయ్యాయి.

"వీడి ముఖం చూస్తేనే తెలుస్తోంది సార్. వీడో కేడీ గాడని. స్టేషన్ కి తీసుకెళ్ళితే వాడు చేసిన తప్పులన్నీ ఠకీమని ఒప్పుకుంటాడు'' ఆలీ వాళ్ళ నాన్నతో చెప్పాడో పోలీసు.

"మీరేం దిగులు పడద్దు. మీకు న్యాయం జరుగుతుంది'' అని అన్నాడతడే మళ్ళీ.

న్యాయం! నాకు తప్ప అందరికీ న్యాయమే జరుగుతోంది. జాతి,మత, తెగ,వర్ణ, లింగ భేదాలను న్యాయం గుర్తించదని అంటారు. వయసుని కూడ గుర్తించదని ఇప్పుడిప్పుడే అర్ధమవుతోంది. ఎందుకంటే ఎనిమిదేళ్ళ కుర్రాడిని, నేను వీళ్ళకి నేరస్తుడిలా కనబడుతున్నాను మరి. నేరస్తులంతా ఎక్కడినుంచి వస్తారో నాకిప్పుడే తెలిసింది. ఇటువంటి న్యాయం యొక్క బిడ్డలే వారంతా!

"నడు పోలీస్ స్టేషన్ కి...''అన్నాడో పోలీసు.
"కాని ఎందుకు?'' అంటూ గొణిగాను.

" ఓ మర్యాదస్తుడి ఇంట్లో జోరబడినందుకు. యజమాని అనుమతి లేకుండా వారి వస్తువులని వాడుకున్నందుకు. పైగా వస్తువుని దొంగతనం చేయాలని చూసినందుకు. నువ్వు చట్టాలను అతిక్రమించావు...'' చెప్పాడా పోలీసు.

అయ్యబాబోయ్! నేను ఇన్ని నేరాలు చేసానని నాకు తెలియదు. బహుశా ఆ పోలీసు పొరబడి ఉంటాడు. నేను ఒకే ఒక చట్టాన్ని ఉల్లంఘించాను. సామాన్యుడినైన నేను ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిగా మారడానకి ప్రయత్నించడమే నేను చేసిన ఏకైక నేరం! ఈ నేరానికి నేను శిక్ష అనుభవించాల్సిందే మరి!

నన్ను పోలీస్ వాను దగ్గరికి తీసుకెళ్ళారు. నేను పక్కకి తిరిగి ఆలీ మణికట్టు కేసి చూసాను. అతడు ఇప్పటికీ ఆ చేతి గడియారాన్ని ధరించి ఉన్నాడు. అది కొత్త దానిలా ధగధగా మెరిసిపోతోంది. నేను నా మణికట్టు కేసి చూసుకున్నాను. ఇప్పుడది ఏ మాత్రం ఖాళీగా లేదు. నా అరచేతులకి బేడీలు వేసి ఉన్నాయి.

( ఈ కథ 22 జూన్ 2003 నాటి ఆంధ్రజ్యోతి దినపత్రిక ఆదివారం అనుబంధం లో ప్రచురితమైంది)

ఇప్పుడిక నా వంతు

2008-06-17T09:14:00.003+05:30

ఇదివరకు నేను ఆఫీసుకి వెడుతుంటే మా పాప గేటు దాక వచ్చి చెయ్యూపుతూ బై చెప్పేది. మాటలు బాగా స్పష్టంగా పలకడం వచ్చాక, అంటే సుమారుగా అయిదు నెలలనుంచి, మొన్నటి వరకు నేను ఆఫీసుకు బయల్దేరుతుంటే శుభద నాకు లంచ్ బాక్స్ అందించి, చిన్న ముద్దు పెట్టి, టాటా చెప్పి, "హావ్ ఎ నైస్ డే" అని చెప్పేది.

నిన్న సోమ వారం అంటే 16 జూన్ 2008 నుంచి శుభద స్కూల్‌కి వెడుతోంది .ఇప్పుడు లంచ్ బాక్స్ అందించడం, ముద్దు పెట్టి, టాటా చెప్పడం, "హావ్ ఎ నైస్ డే" చెప్పడం ఇవన్నీ నా వంతయ్యాయి. సంతోషంగా చేస్తున్నాను.

మెట్లెక్కుతున్నా!

2008-06-02T09:00:00.004+05:30

నేను గత కొన్ని రోజులుగా మా ఆఫీసు భవనంలో లిఫ్ట్ ఉపయోగించడం లేదు. నాల్గో అంతస్తులో ఉన్న మా ఆఫీసుకి మెట్లెక్కే వెడుతున్నా!

మా కొలీగ్ ని కూడా మెట్లెక్కడానికి, దిగడానికి ప్రొత్సహించా! ఎందుకంటారా - ఇక్కడ చదవండి.

హైదరబాదులో బీచ్

2008-05-29T18:25:00.013+05:30

ఈ నెలలో మా అమ్మాయి శుభద రెండు సార్లు విశాఖపట్నం వెళ్ళొచ్చింది. మా మేనమామ ఇల్లు ఉడా పార్కు దగ్గర కావడంతో రోజూ సాయంత్రం రామకృష్ణా బీచికి వెళ్ళి అక్కడ నీళ్ళల్లోను, ఇసకలోను ఆడడం అలవాటైంది. ఇప్పుడు హైదరాబాదుకి తిరిగొచ్చాక, రోజు ఒకటే గోల......బీచికి తీసుకెళ్ళమని. ఇక్కడ బీచి లేదమ్మా అంటే వినదాయె .

సరే అలాగే తీసుకెడ్తానంటూ, అప్పట్లో బీచ్ వాలీబాల్ పోటీలు జరిగిన నెక్లస్ రోడ్ ప్రాంతానికి తీసుకెళ్ళాను. ఆ ప్రాంతమంతా దుర్వాసనతో నిండిఉంది. "చీ, కంపు ఇది బీచి కాదు" అంటూ మా పాప నసగడం మొదలుపెట్టింది.

"బీచికి తీసుకెళ్ళు నాన్నా" అంటూ ఒకటే గోల......శుభద దృష్టిని బీచ్ పై నుంచి మళ్ళించడానికి చాలా కష్టపడాల్సి వచ్చింది.

కాంగ్రెస్, తెలుగు దేశం, టి.ఆర్.ఎస్, లోక్ సత్తా, బిజేపి, కమ్యూనిస్టు పార్టీలు... ఎవరైనా సరే... హైదరబాదులో బీచిని ఏర్పాటు చేసే వాళ్ళకే నా వోటు.....

ఒక దళారి పశ్చాతాప్తం - ఫైవ్ పాయింట్ సమ్‌వన్

2008-05-20T14:13:00.003+05:30

గమనిక: ఇవి రెండు నేను ఇటీవల చదివిన పుస్తకాలు. ఈ టపా ఈ పుస్తకాల లఘు పరిచయమే కాని సమీక్ష కాదని గ్రహించగలరు

* * *

ఆఫీసు పనుల నిమిత్తం నేను ఈ నెల 11 వ తేదిన ఢిల్లీ బయల్దేరాను. రైల్లో చదువుకోవచ్చు కదా అని, 10 మే 2008 నాడు ఎప్పటి నుంచో చదవాలనుకుంటున్న ' ఒక దళారి పశ్చాతాప్తం' కొన్నాను. అలాగే మా కొలీగ్ దగ్గర 'ఫైవ్ పాయింట్ సమ్‌వన్' తీసుకున్నాను. ఉదయం ఆరు నలభై ఐదుకి రైలెక్కితే, అప్పటినుంచి దాదాపు 10.45 వరకు తోటి ప్రయాణీకులతో కబుర్లతో కాలక్షేపం చేసాను. 11 గంటల నుంచి ' ఒక దళారి పశ్చాతాప్తం' చదవడం ప్రారంభించాను. నాది సైడ్ లోయర్ బెర్త్ కావడంతో ఎటువంటి అడ్డంకులు లేకుండా హాయిగా పుస్తకాలు చదువుకునే వీలు కలిగింది. పుస్తకాన్ని ఏక బిగిన చదివాను. మధ్యలో ఓ పదినిముషాలు భోజన విరామం మినహాయిస్తే, పుస్తకాన్ని మూడు గంటల వ్యవధిలో పూర్తి చేసాను. సామ్రాజ్యవాదం నశించి, పెట్టుబడీదారి విధానం మొలకెత్తి, ఏకు మేకైన వైనాన్ని ఈ పుస్తకం తెలియజేస్తుంది. ఎకనామిక్ హిట్ మాన్ గా పనిచేసిన జాన్ పెర్కిన్స్ అనుభవాలు చదువుతుంటే, ఒళ్ళు గగుర్పొడిచింది. ఎకనామిక్ హిట్ మాన్ విధులేంటంటే - విదేశీ రుణాల కోసం ప్రభుత్వాధినేతలను ఒప్పించడం, ఈ అప్పులు తీసుకనే దేశాలను క్రమంగా రుణాల ఊబిలోకి కూరుకుపోయేలా చేయడం, తర్వాత వాళ్ళని అప్పిచ్చిన సంస్థలకు, అమెరికా కు లొంగిపోయేలా చేయడం. వర్ధమాన దేశాలను తమ అదుపులోకి తీసుకోడం కోసం ఆ దేశ నాయకులకు ఆశ చూపి లోబర్చుకోడం లేదా తన పద్దతిని వ్యతిరేకించిన వాళ్ళని చంపించడం అగ్రదేశానికి కొత్తకాదని తెలుస్తుంది. తమ సొంత లాభం కోసం వివిధ దేశాలలో స్థానికి గిరిజనులను నిర్వాసితులుగా మారుస్తున్న బహుళ జాతి సంస్థలు, వాటికి ఊతమిస్తున్న ప్రపంచ బ్యాంకు గురించి చదివాక మనసు మొద్దుబారిపోయింది. చివర్లో రచయిత చెప్పిన జాగ్రత్తలు, సూచనలు ఆలోచింపచేస్తాయి. కొనుగోలు ఉన్మాదం నుంచి బయట పడాలని రచయిత సూచిస్తారు. ఇంత మంచి పుస్తకాన్ని సరళంగా అనువదించి, తెలుగు వారికి అందించిన కొణతం దిలీప్ అభినందనీయులు!

తర్వాత తిరుగు ప్రయాణంలో (17 మే 2008 నాడు) చేతన్ భగత్ రాసిన 'ఫైవ్ పాయింట్ సమ్‌వన్' చదివాను. ఇది కూడా ఏక బిగిన చదివించే పుస్తకమే. ఎంతో కష్టపడి చదివి, ( ఎన్నింటినో కోల్పోయి) ఐ. ఐ.టి లో చేరే విద్యార్ధులకు ఎటువంటి పరిస్థితులు ఎదురవుతాయి? నిజంగా ఐ. ఐ.టి లు భారతీయ సాంకేతికత కి పట్టుగొమ్మలేనా? చదువంటే కేవలం గ్రేడింగేనా? ఐదు పాయింట్ చిల్లర గ్రేడింగ్ వచ్చిన విద్యార్ధులు దద్దమ్మలా? వాళ్ళకి ఉద్యోగాలు రావా? బట్టీ బట్టడం తప్ప పరిశోధనలకి ప్రాముఖ్యత లేదా? మంచి గ్రేడింగ్ రాని విద్యార్ధుల పరిశోధనలకి విలువలేదా? ఇలాంటి ఎన్నో ప్రశ్నలు ఈ నవల చదువుతుంటే తలెత్తుతాయి.

ఎన్నో ఆశలతో ఢిల్లీ ఐ. ఐ.టి లో చేరిన హరి, ర్యాన్, అలోక్ అనే ముగ్గురు కుర్రాళ్ళకి ఎదురయ్యే సంఘటనలకు అక్షర రూపం ఈ నవల. రకరకాల ప్రయోగాలు చేసి వీళ్ళు ముగ్గురు తమ జి.పి. ఎ గ్రేడింగ్‌ని దిగజార్చుకుంటారు. అలోక్‌ని కుటుంబ సమస్యలు వెంటాడుతూంటాయి. ర్యాన్ స్వేచ్చావాదిలా, చదువన్నా తల్లిదండ్రులన్నా లెక్కలేనివాడిలా కనబడడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. అలోక్‌కి, ర్యాన్ కి ఒక్క క్షణం కూడా పడదు. హరి వీళ్ళిద్దరిని సంభాళించుకుంటూంటాడు. ఐ. ఐ.టి విద్యార్ధులు ప్రపంచాన్ని జయిస్తారనే నానుడికి భిన్నంగా వీళ్ళ చదువులు సాగుతాయి. హరి తన ప్రొఫెసర్ కూతురితో ప్రేమాయణం సాగిస్తాడు. పరీక్షలలో ఎలాగైనా సరే ఏ గ్రేడు పొందాలని ఓ దుస్సాహసం చేసి ముగ్గురు పట్టుబడిపోతారు. ఓ యువ ప్రొఫెసర్ సాయంతో శిక్ష తగ్గించుకోగలుగుతారు. ఈ దుస్సాహసానికి వాళ్ళు చెల్లించిన మూల్యమేమిటి? వాళ్ళు పరీక్షల్లో విజయం సాధించారా? జీవితంలో స్థిరపడ్డారా వంటి ప్రశ్నలకు జవాబులు కావాలంటే ఈ పుస్తకం చదవాల్సిందే. ఐ. ఐ.టి లో సీటు సాధించడమెలానో లేదా అక్కడ నెగ్గుకురావడం ఎలాగో ఈ పుస్తకం చెప్పదు. సక్రమంగా ఆలోచించక పోతే ఎటువంటి చిక్కులు వస్తాయో ఈ పుస్తకం చెబుతుంది. చాలా సులభమైన రీతిలో రాసిన నవల ఇది. చదివించే కథనం, చక్కటి పాత్రలు, ఐ. ఐ.టి లో చీకటి కోణాలు వెరసి మంచి నవల!

మా అమ్మాయి సరిగమలు

2008-04-27T14:05:00.007+05:30

మా శుభద సంగీతం పాడేస్తోండయ్! మా అక్క కూతురు సంగీతం నేర్చుంటోంది. ఆ పాప సాధన చేస్తుంటే మా అమ్మాయి కూడా వెనకే పాడేస్తోంది.

టి.వి. లో "ఐడియా సరిగమప" ప్రకటన రావడం ఆలస్యం, సంగీతం అందుకుంటోంది.......

ఈ వీడియో చూడండి

పుస్తకాలపై కొటేషన్లు

2008-04-22T09:10:00.026+05:30

నేడు అంతర్జాతీయ పుస్తక దినోత్సవం (౨౩ ఏప్రిల్ ౨౦౦౮). ఈ సందర్భంగా నేను సేకరించిన పుస్తకాలపై కొటేషన్లను మీతో పంచుకుంటున్నాను.

"పుస్తకాలు ఉన్న పూరి గుడిసెలో నిరుపేదనై ఉంటాను కాని, పుస్తకాలు లేని భవనాలలో గొప్ప చక్రవర్తిగానైనా సరే, నేనుండను." - నాళం వెంకట కృష్ణా రావు

"గొప్ప పుస్తకాలు చదవడమంటే పూర్వ శతాబ్దాల గొప్ప వ్యక్తులతో మాట్లాడడమే!" - రెనే డి కార్డ్స్

"మంచి పుస్తకం విజ్ఞానాన్ని ఇస్తుంది. మంచి ఆలోచనల్ని రేకెత్తిస్తుంది" - కె. ఎన్. క్రూపస్కాయ

" ఓ గొప్ప పుస్తకం ఒక్కటే నిజంగా అమరమైనది" - ఫ్రాంక్

" పుస్తకాలు లేని ఇళ్ళు, కిటికీలు లేని గదుల్లాంటివి" - రూజ్ వెల్ట్

" మంచి పుస్తకాలు, చెడ్డ పుస్తకాలు అనేవి లేనేలేవు. ఉన్నవల్లా, మంచిగా రాసిన పుస్తకాలు, చెడ్డగా రాసినవి మాత్రమే" - ఆస్కార్ వైల్డ్

" చిరిగిన చొక్కా అయినా తొడుక్కో... కానీ ఓ మంచి పుస్తకం కొనుక్కో" - కందుకూరి వీరేశలింగం

" మనిషిని సొంతంగా ఆలోచించేడట్లు చేయడమే పుస్తకాల పని"

"ఒక గొప్ప పుస్తకం చదివినప్పుడు, ఓ కొత్త మిత్రుడు దొరికినంత సంబరం. దానిని మళ్ళీ ఇంకోసారి చదివితే చిరకాల మిత్రునితో కలిసినంత ఆనందం"

" మనిషి తర్వాత అంతటి ఆనందాన్ని ఇచ్చేది ఒక్క పుస్తకమే"

" ఫిక్షన్ గానీ, నాన్ ఫిక్షన్ గానీ,చదివినప్పుదు నీలో ఆలోచనలు రేకెత్తించేదే మంచి పుస్తకం" యండమూరి వీరేంద్రనాథ్ (మంచు పర్వతం నవలలో)

" ఏం చేయాలో తోచని పరిషితులలో పుస్తకల్లోకి చూడు - నీకు చాల విషయాలు తెలుస్తాయి" - సూర్యదేవర రామ్మోహన రావ్ (లక్ష్యం నవలలో)

" పుస్తకాలు జీవితానికి మంచి రూపాన్నిస్తాయి"

"If you have a garden and library, you have everything that you need" - Cicero

"Books like friends, should be few, and well chosen" - Samuel Paters

"Some books are to be tasted, others to be swallowed and some few to be chewed and digested" - Bacon

"All books are divisible into two classes - the books for hour and the books for ever"

"That is a good book, it seems to me which is opened with expectation and closed with profit" - Lousie

" If you would like to get the best out of books, spend a quarter hour in reading and three quarters in thinking over what you have read" - Richard Le Galliens

"Books are the treasured wealth of the world and fit inheritance of generations and nations" - Thoreau

"If a books is worth reading, it is worth buying" - John Ruskin

"Books support us in our solitude and keep us from being burden to ourselves" - Jeremy Collier

"The world of books is the most unmakable creation of man. Nothing else that he builds ever lasts. Monuments fall, nations perish, civilisations grow old and die out. But the world of books are volumes that have seen this happen again and again and yet liv on, still young, still telling men's heart's, of the hearts of men centuries dead"

"I've lost some friends

I truely cherished,

for whom I'm greatly

sorrowed

these friends aren't human's

who have perished

they're books that humans

borrowed" - Florence Weeks

పుస్తకాలని చదవండి, చదివించండి

యాభై ఒకటి

2008-04-16T11:13:00.000+05:30

కస్తూరి మురళీకృష్ణ గారి బ్లాగులోని టపాకి వ్యాఖ్య రాయాలని మొదలుపెడితే, నాదో టపా అయి కూర్చుంది.
సాధారణంగా ఒక కథ రాసి, పత్రికకి పంపించాక కనీసం నెలలపాటు ఎదురుచూడాలి. కొన్ని పత్రికలు రచనని స్వీకరిస్తే, ముందుగానే తెలియజేస్తాయి. ఇంకొన్ని మనం పోస్టుకార్డు జత చేస్తే, స్వీకరించినదీ లేనిదీ తెలియజేస్తాయి. కథని తీసుకున్నదీ లేనిదీ సాధారణంగా ఫోన్ల ద్వారా తెలియజేయరు. కాబట్టి వాళ్ళదో, మనదో పోస్టుకార్డే కథ స్టేటస్ తెలుసుకోడానికి సాధనం. పోస్టల్ డిలే కానీ, పోస్టులో మిస్యయ్యే ఉత్తరాల వల్లో కథలు ప్రచురణకి స్వీకరించారో లేదో తెలియడం ఆలస్యమయ్యేది. ఏమయితే అయిందిలే అని ఓ పత్రిక ఎడిటర్ గారికి రెండు సార్లు ఫోన్ చేసాను. ఆవిడ నాతో కటువుగా మాట్లాడి ఫోన్ పెట్టేసింది. ఇంకో పత్రిక నా కథని స్వీకరించామని తెలియజేసాక, ఆర్నెల్లయినా ప్రచురించకపోయేసరికి, నేనా పత్రికాఫీసుకి వెళ్ళి అడిగితే, కథ పోయిందని, మళ్ళీ ఇంకోసారి రాసివ్వమని అడిగారు. ఏం చేస్తామనుకుంటూ మళ్ళీ రాసిచ్చాను.
నేను పిల్లల కోసం అనువదించిన ఓ చిన్న నవలని ఓ పత్రిక దాదాపు ఆరేళ్ళు అట్టేపెట్టుకుంది. నేను అడగ్గా అడగ్గా చివరికి చిన్న పిల్లల పేజీలో మార్పులు చేసాం, సీరియల్ గా వేయడం కుదరదు అని సమాధానం చెప్పి నవలని తిరిగిచ్చేసారు. తర్వాత ఇంకో చిన్న పిల్లల పత్రికకి పంపాను. నా దురదృష్టం, ఆ పత్రిక మూత పడింది, ఆ నవల ఇప్పటికీ ప్రచురితమవలేదు. రాతప్రతి కూడ ఆ పత్రికాఫీసులోనే ఉండిపోయింది. ఈ సంఘటన గుర్తొచ్చినప్పడల్లా బాధేస్తుంది.
కొత్త రచయితలు, వర్ధమాన రచయితలు ఎదుర్కునే ఇబ్బందుల్లో కొన్ని మాత్రమే మురళిగారు ఉదహరించారు. వాటన్నింటిని తట్టుకుని రాయగలడం కష్టమే. రాసిన వాటిని ప్రచురింపజేసుకోడం మరీ కష్టంగా ఉండేది. అయితే ప్రపంచానికి కావలసింది ఫలితమే, అందుకు పడ్డ శ్రమ కాదు. 'పురిటి నొప్పుల గురించి చెప్పకు, బిడ్డని చూపించు' అనే సామెత ఉంది. అది రచయితల కూడా వర్తిస్తుంది.
నేను అనువాదాలు మొదలుపెట్టిన రోజులలో అనువాదాలను అన్ని పత్రికలూ ప్రచురించేవి కావు. ఆంధ్రప్రభలో విశ్వకధంబం అనే శీర్షిక, విపుల మాసపత్రికి మాత్రమే అనువాదాలను ప్రచురిస్తుండేవి. మిగతా పత్రికలు అప్పుడప్పుడు ఒకటో అరో అనువాదాలను ప్రచురించేవి. దానికి విరుగుడుగా మంచి కథలను అనువాదాలకి ఎంచుకోవాలి ఆని నిశ్చయించుకుని, కథలను ఎంపిక చేసుకోడంలో జాగ్రత్త వహించాను. కథ ఇస్తే తిరగ్గొట్టడానికి వీలు లేని కథలను అనువాదాలకు ఎంచుకున్నాను. క్రమేపి 2006 నుంచి అన్ని పత్రికలు అనువాదాలను ప్రచురించసాగాయి. దాంతో నాకు అవకాశాలు పెరిగాయి. నేను అనువాదాలు మొదలుపెట్టి దాదాపు ఆరేళ్ళు అవుతోంది. హిందీ, ఇంగ్లీషు భాషలలో ఎన్నో కథలని చదివాను. రాశికన్నా వాసి ముఖ్యమని భావించి, నేను చాలా కథలను వదిలేసాను. మొదటిసారి చదివినప్పుడు, నాల్లోసారి చదివినప్పుడు ఆ కథ నాకు ఒకే రకమైన స్పందన కలిగిస్తే, ఆ కథని నేను అనువదించాలని నిశ్చయించుకుంటాను. ఈ ఆరేళ్ళలో ప్రచురితమైన నా అనువాదాల సంఖ్య 51.

కథలు ప్రచురితమయ్యాక, అంతకు ముందు పడ్డ కష్టాలన్నీ తాత్కాలికంగా నైనా మరచిపోతాం. ఈ యాభై ఒకటి కథలను ప్రచురించిన పత్రికలకు,వెబ్‌జైన్లకు నా కృతజ్ఞతలు.

ఇక నా మనీ ప్లాంట్ పుస్తకం విషయానికొస్తే 500 కాపీలు వేసాను. దాదాపు 150 కాంప్లిమెంటరీగా ఇవ్వాల్సివచ్చింది. దాదాపు 50 పుస్తకాలు నేను వ్యక్తిగతంగా అమ్మాను. వివిధ పుస్తక కేంద్రాలలో ఓ 100 కాపీలున్నాయి. మిగిలినవి గూటిలో మూలుగుతున్నాయి. ఆర్ధికంగా బాగా నష్టం కలిగించినా, అనువాదకుడిగా స్థిరపడడంలో ఆ పుస్తకం ఉపయోగపడింది.
మురళీగారు మెన్షన్ చేసిన ఇబ్బందుల దృష్టిలో పెట్టుకుని చూస్తే మొదటి మూడేళ్ళు కష్టపడ్డా ఆ తర్వాత నా ప్రస్థానం బాగానే సాగుతోంది. ఇదంతా నా సొంత డబ్బాలా అనిపించచ్చు. నేనేదో సాహిత్యాన్ని ఉద్ధరిస్తునానన్న భ్రమలు నాకు లేవు. నాకు నచ్చిన కథలను మిగతా పాఠకులతో పంచుకోడానికే నేను అనువాదాలు చేస్తున్నాను. పాఠకుల మెప్పు లభిస్తే చాలు, విమర్శకుల మెప్పు కూడ లభిస్తే అది బోనస్!

చిలకపలుకులు

2008-03-12T20:19:00.000+05:30

మా పాప చిలక పలుకులు ఇక్కడ వినండి.

మా అమ్మాయి చదువు

2008-03-12T09:35:00.000+05:30

ఇటీవల అక్షరాభ్యాసం అయిన తర్వాత, మా పాప శుభద తెగ రాసేస్తోంది, చదివేస్తోంది. ఈ వీడియో చూడండి.
సరదా కోసమేనండీ!

ఎందుకు

2008-02-27T14:46:00.000+05:30

కొందరు తమ బళ్ళ మీద తేలు, దున్నపోతు, పులి వంటి జంతువుల బొమ్మలు అంటించుకుంటారు ఎందుకని?
అవి వాళ్ల రాశులని తెలియజేస్తాయా? లేదా ఆయా జంతువుల లక్షణాలను వాళ్లు కలిగిఉంటారా? అలాంటి బొమ్మ ఏదైనా అంటించుకున్న బండి కనబడితే ఆపి అడగాలనుకుంటాను. కాని హైదరాబాదు ట్రాఫిక్ లో అది సాధ్యం కాదు. మీకెవరికైనా కారణం తెలుసా? తెలిస్తే నాకు చెప్పండి.

రైలు లావెట్రీలో ప్రసవించిన అభాగ్యురాలు

2008-02-14T16:39:00.000+05:30

Rediffలో ఈ వార్త చదవగనే చాలా బాధేసింది. అల్లరి మూకల పైశచికత్వానికి భయపడి బ్రతుకు తెరువు కోసం వచ్చిన ఊరిని వదిలి సొంతూరికి పయనమైన నగ్మా బానో అనే ఆవిడ లోకమాన్య తిలక్ ఎక్స్‌ప్రెస్‌లో లావెట్రీలో మగబిడ్డని ప్రసవించింది. కనీస సౌకర్యల మాట ఎలా ఉన్నా, ఒక పసికందును మన లోకం లోకి ఆహ్వానించే స్థలం అది కాదని ఖచ్చితంగా చెప్పగలను. ఆమె కుటుంబం లాగే వేలాది మంది ఉత్తర భారతీయులు మహరాష్ట్రని వదిలి పారిపోతున్నారు. ఈ విపరీతానికి కారణమైన రాజకీయవాదులు మాత్రం అరెస్టయిపోయారు, వెంటనే బెయిలు తెచ్చేసుకున్నరు. వాళ్ళ అనుచరులు సామాన్యుల మీద, ప్రభుత్వ ఆస్తుల పైన తమ ప్రతాపం చూపించారు. చెదిరిన ధైర్యాన్ని, జరిగిన నష్టాన్ని ఎవరు తీరుస్తారు?

నా భావాలు

2008-01-06T12:33:00.000+05:30

నేను డిగ్రీ చదువుకునేరోజులలో (1990-93) మంచి కవితలు సేకరించే అలవాటు ఉండేది. దాని ప్రభావంతోను, నేను చదివిన సాహిత్యం ప్రభావంతో కొన్ని కవితలు రాసాను (అసలు వీటిని కవితలు అనవచ్చో లేదో కూడ నాకు తెలీదు. పోనీ శ్రీలక్ష్మి గారిలా 'తవిక' అని పిలవచ్చుగా అని అనకండి). ఓ నోట్సులో రాసుకుని ఉంచుకోడం తప్ప వాటిని ఎవరితోను పంచుకోలేదు. మా హాస్టల్ (నాగార్జున సాగర్) లో కొంత మంది సాహితీమిత్రులున్నా కూడ ఎందుకో ఇవి వాళ్ళకి కూడ చూపలేదు. మా కాలేజి మేగజైన్‌కి కూడ ఇవ్వలేదు. చాలా రోజుల తర్వాత మొన్నీ మధ్య పాత పుస్తకాలు సర్దుతుంటే, ఆ నోట్సు దొరికి ఈ కవితలు బయటపడ్డాయి. చైల్డిష్‌గా, అమెచ్యూరిష్ గా ఉన్నప్పటికి నా బ్లాగులో పెట్టుకుంటే బావుంటుందేమో అనిపించింది.
ఆ రోజులలో నాకో ఆప్త మిత్రుడు ఉండేవాడు. ఏమైందో ఏమో మా ఇద్దరి మధ్య భావ ప్రసారం తగ్గింది. కొన్నాళ్ళ పాటు కేవలం ముఖ పరిచయం మాత్రమే ఉన్న వ్యక్తులలా ఉండిపోయాం. ఆ పరిస్థితులలో 31 మార్చి 1992 నాడు రాసుకున్న కవిత ఇది

మన మధ్య

అక్షరాల స్మతులు చెదిరిపోతుంటే -

నువ్వు నీదైన లోకంలో ఉండిపోతావు

నా ప్రపంచాన్ని నేను సృష్టించుకుంటాను.

మన గమ్యాలు వేరవుతాయి

తిరిగి మనం కలుసుకున్నప్పుడు........

పునఃపరిచయం చేసుకోవాల్సివస్తుంది

మన మధ్య

కొత్త గౌరవాలు చోటు చేసుకుంటాయి

ఆ తర్వాత కొన్ని రోజులకి మళ్ళీ మేము మళ్ళీ మాములుగా మునుపటిలానే మాట్లాడుకున్నాం. ఆ వియోగాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ 30 ఏప్రిల్ 1992 నాడు ఇలా రాసుకున్నాను.

వియోగం -

భౌతికంగా వేరుచేసినా

అక్షరాలతో కలుపుతుంది

ప్రేమికులని బాధించినా

ప్రేమను శాశ్వతం చేస్తుంది

అలాగే 18 మే 1992 నాడు ఈ కవిత రాసుకున్నాను.

కిలకిలలాడుతూ

ఆకాశంలో విహరించే జంట పక్షులం మనం -

ఉత్సాహంతో భూమిని తాకాలని

ప్రయత్నించే కడలి కెరటాలం మనం

నవోదయానికై ఎదురుచూసే

అవికసిత కుసుమాలం మనం.....

మన మధ్య ఉన్న ఆ ఒక్క అడ్డు తొలగిపోతే!

మరొకటి: (19 మే 1992)

నీకోసం ఎదురుచూస్తున్నప్పుడు

నేనొక చకోర పక్షిని

నాతో నీవు ఉన్నప్పుడు

నేను ఆనందంతో ఎగిరిపడే ఉత్తుంగ జలపాతాన్ని

నీవు లేని నేను అస్తమిస్తున్న సూర్యుడిని

అయితే అస్తమయం తర్వాత

మళ్ళీ.... ఉదయమే!

చివరిది:

అలుపెరుగని నా ఆలోచనలను అర్ధం చేసుకోడానికి

నా ఆశలకు ఊపిరిపోయడానికి

జీవితంలో వెలుగురేఖలు ప్రసరించినప్పుడు

నా ఆనందాన్ని పంచుకోడానికి చీకట్లు ముసిరినప్పుడు

నా పై నాకు నమ్మకం కలిగించడానికి

ఎప్పుడూ నా వెంటే ఉండడానికి

నాకో హృదయం కావాలి

ప్రతిఫలంగా ఆ హృదయానికి ఏమివ్వగలను?

గుండెల్లో దాచుకోడం తప్ప!

ఆ తర్వాత, ఉద్యోగాలు జీవన పోరాటం లో పడి రాయలేదు. 1998లో పత్రికలలో జనరల్ అవేర్‌నెస్ పైన, అరిథ్‌మెటిక్ పైన శీర్షికలు నిర్వహించినా ఎందుకో వీటిని కొనసాగించలేకపోయాను. 2001 నుంచి కథలు రాయడం మొదలు పెట్టాక నా భావాలకు వ్యక్తం చేయడానికో అవుట్‌లెట్ దొరికింది. అనువాదాలు ప్రారంభించాక సొంత కథలు కూడ రాయడం తగ్గింది. ఏమైనా దాదాపు 16 ఏళ్ళ క్రిందటి రాతలని ఇప్పుడు మళ్ళీ చదువుకోడం కాస్త ఆనందాన్నే కలిగించింది. మీకెలా అనిపించింది?

పశువుల కన్నా హీనం

2008-01-02T12:04:00.000+05:30

నిన్న రాత్రి, ముంబయిలో నూతన సంవత్సర వేడుకలు జరుపుకుని వెడుతున్న ఇద్దరు యువతులపై 70-80 మంది మగరాయుళ్ళు అడ్డగించి 15 నిముషాలకు పైగా వారిని శారీరకంగా వేధించారు. ఈ వార్తని Hindustan Times ఫోటోలతో సహా ప్రచురించింది. విలేఖరులు పోలీసులని పిలవబట్టి, యువతులు తప్పించుకోగలిగారు.
అలాగే మన రాష్ట్రంలో మెదక్ జిల్లాలో ఒక గర్భిణిని 15 మంది సామూహిక అత్యాచారం చేసారు. ఈ వార్తలు చదవాగానే మనం సభ్య సమాజంలోనే ఉన్నామా అని అనిపించింది. మనిషి మృగమైతే పశువు కన్నా హీనమనే రవీంద్రుని పదం గుర్తొచ్చింది. (Man is worse than an animal, when he is an animal - Stray Birds) ఇటువంటి సంఘటనలకి కారణం మద్యమా? 'గుంపు ' మనస్తత్వమా? గుంపులో ఉంటే ఎవరూ ఏమీ చేయలేరని ధీమానా?

సర్వ సంభవామ్

2007-12-17T12:10:00.000+05:30

మాజీ ఐ. ఎ. ఎస్ అధికారి శ్రీ పి.వి. ఆర్. కె. ప్రసాద్ గారు తిరుమల తిరుపతి దేవస్థానం ఎగ్జిక్యూటివ్ ఆఫీసర్‌గా పనిచేసిన కాలంలో ఆయన కెదురైన అనుభవాలను స్వాతి వార పత్రికలో 'సర్వ సంభవామ్' అనే శీర్షికతో పాఠకులతో పంచుకున్నారు. తిరుమల తిరుపతి దేవస్థానం అభివృద్ధికి, భక్తులకు సౌకర్యాలు కల్పించడంలో ఆయన చేసిన కృషి గురించి కొన్ని వ్యాసాలలో రాసినా, ఎక్కువ భాగం వ్యాసాలలో శ్రీ వెంకటేశ్వరస్వామి ఆధునిక లీలలను చెప్పడమే జరిగింది.

'జపాలకు జడివానలు కురుస్తాయా' అనే కథనంలో తిరుమలలో నీటికి కరవు ఏర్పడితే యజ్ఞం చేయించాకా, వర్షం కురిసిన తీరు చదివితే అద్భుతమనిపిస్తుంది. 'నవరత్నాలు - సుబ్బారావు' అనే కథనంలో - మూల విరాట్‌కి అష్టబంధనం సందర్భంగా ఒక నవరత్నాల సెట్ తక్కువైతే, సుబ్బారావు అనే భక్తుడొకరు దాన్ని అందించిన వైనం కళ్ళు చెమరుస్తుంది. 'కాసుల హారం' కథనం నమ్మశక్యం కాకుండా ఉంటుంది. ఒక పేద కుటుంబం దాదాపు 16 ఏళ్ళ పాటు కష్టపడి స్వామికి 108 బంగారు కాసులతో హారం చేయించి తెస్తే, దాన్ని స్వామికి అలంకరించడానికి సుమారుగా 2 లక్షల రూపాయలు వర్తన చెల్లించాల్సివస్తుంది. అప్పుడు ప్రసాద్ గారు జోక్యం చేసుకుని వర్తన లేకుండా ఆ హారాన్ని స్వామి మెడలో వేయిస్తారు. తర్వాత బోర్డు అనుమతి పొంది పేదవారి కానుకలను వర్తన నుంచి మినహాయిస్తారు.

'కంటీ శుక్రవారము నాడు..' అనే కథనం ఆశ్చర్యకరంగా ఉంటుంది. స్వామి వారి అభిషేకానికి కావల్సిన పాలన్నీ విరిగిపోడం, ప్రసాద్ గారింట్లో 5 లీటర్ల విరగని పాలు దొరకడం, వాటితో స్వామికి అభిషేకం చేయడం, ఎప్పటినుంచో అభిషేకం చేసుకోవాలన్న ప్రసాద్ గారి శ్రీమతి కోరిక ఈ విధంగా తీరడం... ఇలా హేతువాదానికి అందని ఘటనలు ఎన్నెన్నో! దేవస్థానంలో ధ్వజస్తంభం పుచ్చిపోతే అనేక మంది భక్తుల సహకారంతో కొత్తమానుని ధ్వజస్తంభంగా ప్రతిష్టించిన విధానం చదివితీరాల్సిందే. దాన్ని 'నాహం కర్తా హరిఃకర్తా' అనే కథనంలో చదవచ్చు. ఏటా గోదాదేవి కళ్యాణం రోజున తి.తి.దే నుంచి ఆలయమర్యాదలతో ఒక పట్టుచీర విల్లీపుత్తూరు లోని గోదాదేవి ఆలయానికి శ్రీవారి బహుమతిగా వెడుతుంది. ఈ సాంప్రదాయాం మొదలవడానికి గల కారణాన్ని ' ఆండాళ్‌తల్లి' అనే వ్యాసంలో తెలుసుకోవచ్చు. మహా పండితుడు, శ్రీహరి భక్తుడైన శ్రీ రాళ్ళపల్లి అనంత కృష్ణశర్మ గారిని తి.తి.దే సత్కరించిన తీరును '16 గంటల అజ్ఞానం' అనే కథనంలోను, సంగీత సరస్వతి ఎం. ఎస్. సుబ్బులక్ష్మి సేవలను తి.తి.దే అందుకున్న తీరు ' ఎమ్మెస్ గళంలో పెరుమాళ్' అన్న వ్యాసంలో చదవచ్చు. అనుకున్నది జరగలేదని దేవుడిని నిందించడం, తీరా కోరిక తీరాకా, భగవంతుడిని క్షమించమనడం భక్తులకు మాములే. అటువంటి ఒక ఉదాహరణని, 'శ్రీనివాసుడు నిర్దయుడా' అనే కథనంలో చదవగలం. ఎంతటి పెద్ద భక్తులైనా స్వామి పిలుపు లేనిదే తిరుమల చేరలేరన్నది 'అర్ధరాత్రి చీఫ్ సెక్రటరీ' అనే కథనంలో రచయిత చెబుతారు. అన్నీ ఉన్నా స్వామిని దర్శించుకోడంలో ఏదోక ఆటంకం ఎదురై, చివరికి స్వామి కరుణతోనే దర్శనమవుతుంది చీఫ్ సెక్రటరీ గారికి.

ఒక సమర్ధుడైన అధికారిగా ప్రసాద్ గారు తన తెలివితేటలని ఉపయోగించి భక్తులకు సేవలందించిన వైనాలు 'ప్రత్యేక కళ్యాణోత్సవం', 'తిరుమల మాస్టర్ ప్లాను', ' ఆ ఒక్క క్షణం కోసం' వంటి కథనాలలో చదవవచ్చు.

వీటన్నింటిలోను మనకి ప్రస్ఫుటమయ్యేది భక్తీ, విశ్వాసమూను! భగవంతుడి కరుణ ఏ రూపంలోనైనా ప్రసరిస్తుందనీ, తనని విశ్వసించిన భక్తులను స్వామి తప్పక కరుణిస్తాడని ఇవి పుసరుద్ఘాటిస్తాయి. నమ్మకంలేకుండా చదివితే మాత్రం ఇవన్నీ అతిశయోక్తులుగా, స్వోత్కర్షగాను అనిపించే ప్రమాదం ఉంది. ఈ వ్యాసాలన్నీఎమెస్కో వారి ద్వారా పుస్తకరూపంలో వెలువడ్డాయి. వెల 90/- రూపాయలు.

నా ఢిల్లీ ప్రయాణం

2007-12-13T12:39:00.000+05:30

నేను ఇటీవలే ఉద్యోగం మారాను. మా హెడాఫీస్ ఢిల్లీ లో ఉంది. నన్ను Induction, orientation కోసం అక్కడికి రమ్మన్నారు. డిసెంబర్ ఒకటిన ఎపి ఎక్స్‌ప్రెస్‌లో బయల్దేరాను. ఢిల్లీకి వెళ్ళడం, 3rd AC లో ప్రయాణం చేయడం నాకు ఇదే మొదటిసారి! ఉదయం 6.40 కి సికిందరాబాద్ స్టేషన్‌లో ఎక్కాను. నా తోటి ప్రయాణీకులలో ఒక్కరికే తెలుగు వచ్చు. మిగిలిన వారంతా ఉత్తరాదివారే. వాళ్ళు కాక,ఇద్దరు ఇరాకీ డాక్టర్లు కూడా ఉన్నారు. ఇరాక్‌లో డిగ్రీ చేసి, పిజి కోసం హైదరాబాద్ వచ్చారు. వీరు హైదరాబాద్ గురించి, మన దేశం గురించి ఎన్నో విషయాలు తెలుసుకోవాలనుకోడంతో మా సంభాషణ సాయంత్రం వరకు కొనసాగింది. మధ్యలో, రైల్లో పాంట్రి సేవలు సరిగా లేవని ఎవరో చైన్ లాగడంతో సిరిపూర్ కాగజ్‌నగర్ దగ్గర రైలు దాదపు ఒక గంట సేపు ఆగిపోయింది. ఆ తర్వాత,ప్రయాణం సాఫీగా జరిగి, మర్నాడు ఉదయం 11 గంటలకి న్యూ ఢిల్లీ చేరాను. మిత్రుడు వినీత్ స్టేషన్‌కి వచ్చి, నన్ను Panch Sheel Enclave లోని తన బసకి తీసుకెళ్ళాడు.
అతడి రూంకి వెళ్ళి స్నానపానాదులు కావించుకుని, Dwaraka Sector 10లో ఉండే మా కజిన్ ఇంటికి వెళ్ళడానికి blue line బస్ ఎక్కాము. దారి మధ్యలో విపరీతమైన ట్రాఫిక్ జాం కావడంతో, బస్‌ని వదిలేసి ఆటో ఎక్కాం. దాదాపు గంటన్నర పట్టింది వాళ్ళింటికి చేరడానికి. పలకరింపులు, భోజనాలు అయ్యాకా, కబుర్లతో కాలక్షేపం చేసాం. సాయంత్రం టీ తాగి, అక్కడినుంచి మెట్రో రైల్లో కన్నాట్ ప్లేస్ (బారహ్ కంబా)చేరాము. అక్కడినుంచి ఆటో మాట్లాడుకుని, మా హెడాఫీసు చూడ్డం కోసం, IIT దగ్గర దిగాం. ఆక్కడినుంచి వినీత్ నేనూ కలసి నాలుగున్నర కిలోమీటర్లు నడుచుకుంటూ చిరునామా ప్రకారం ఆఫీసు భవనాన్ని వెతుక్కుని 'అమ్మయ్య ' అని అనుకున్నాం. కాస్త పళ్ళరసం తాగి ఇంటిముఖం పట్టాం. ఆ మర్నాటి (అంటే మూడో తేదీ) నుంచి, గురువారం (ఆరో తేదీ) సాయంత్రం వరకు ఆఫీసు వ్యవహారాలతోనే సరిపోయింది.
ఈ నాలుగు రోజులలో ఓ కొత్త పదార్దాన్ని రుచి చూసాను. దాని పేరు momo. వెజ్, నాన్ వెజ్ రెందు రకాలలోను లభిస్తుంది. మైదా పిండిని ఉండలా చేసి, కొత్తిమీర, కాబేజి, పచ్చి బఠానీలు, పచ్చి మిరిపకాయల మిశ్రమాన్ని ఆ ఉండలో కూరి కుక్కర్‌లో కాసేపు ఉడికిస్తారు.కెచప్‌తో నంచుకుని తింటే చాల రుచిగా ఉంటుంది.
ఏడో తారీకు (శుక్రవారం) ఆఫీసులో సెలవు తీసుకుని ఢిల్లీ నగరంలోని కొన్ని ప్రాంతాలు చూడగలిగాను.మొదటగా గ్రీన్ పార్క్ సమీపంలోని ఉపహార్ థియేటర్ చూసాను. ( ఈ థియేటర్ తగలబడి, కొందరు మృతి చెందిన కేసులో ఈ మధ్యే తీర్పు కూడా వచ్చింది). అక్కడినుంచి సఫ్దర్‌జంగ్ ఆసుపత్రి, AIIMS మీదుగా Dilli Haat చేరాను. అక్కడ కాసేపు గడిపి, లోధి రోడ్ దాటి సఫ్దర్‌జంగ్ ఎయిర్‌పోర్ట్, మదరసా చూసి ఇండియా గేట్ చేరాను. ఆక్కడ్నుంచి తిన్నగా నడచి,రాష్ట్రపతి నిలయం, పార్లమెంట్ భవనం చూసాను. ఆ తర్వాత నార్త్ బ్లాక్‌లోని మా కజిన్ ఆఫీసుకి వెళ్ళాను. తనతో కాసేపు మాట్లాడాకా, అదే భవనంలో ఉన్న లైబ్రరీకి వెళ్ళాను. కాఫీ బోర్డు వారి వేడి వేడి కాఫీ తాగి, నేను తిరిగి నా బసకి బయల్దేరాను.అదేరోజు రాత్రి నా తిరుగు ప్రయాణం. అప్పటికింకా టికెట్ కన్‌ఫాం కాలేదు. మా కజిన్ సహాయంతో confirmation కోసం ప్రయత్నించాను. కాని చార్ట్ సిద్ధం కాకపోడంతో, కొంచెం ఆందోళన!ప్రత్యమ్నాయ ఏర్పాట్లు చేసుకుని ఉంటే బాగుండేదేమోననే ఆలోచన బుర్రని దొలిచేయసాగింది. కాని ఓ అరగంట తర్వాత నాకు బెర్త్ కన్‌ఫాం అయ్యాకా, అమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.
ఈ సారి నేను ఎక్కింది హజరత్ నిజాముద్దీన్ నుంచి బెంగుళూరు వెళ్ళే 'రాజధాని ఎక్స్‌ప్రెస్!' రాజధాని లో ప్రయాణించడం కూడా నాకు ఇదే మొదటిసారి. బండి సరైన సమయానికే ప్లాట్‌ఫాం మీదకి వచ్చింది. బయల్దేరడం కూడా సరిగ్గా నిర్ణీత సమయానికే (రాత్రి 8.50కి) బయల్దేరింది. ఈ దఫా నా చుట్టు పక్కలా తెలుగు వాళ్ళే ఉన్నారు. రాజస్థాన్‌కి చెందిన ఓ యువకుడు IPSకి సెలక్టై ట్రైనింగ్ కోసం హైదరాబాద్ వస్తున్నాడు. సికిందరాబాద్‌లోని AOC Centreలో పనిచేసే ఓ యువ సిపాయిది నా పై బెర్త్. ఇతనిది హర్యానాలోని రొహ్‌తక్ ప్రాంతం. రైలు బయల్దేరిన ఓ పావుగంటకి వేడి వేడిగా సూప్ అందించారు పాంట్రీ వాళ్ళు.! అది తాగిన కొద్ది సేపటికే భోజనం వచ్చింది. ఈ కార్యక్రమం ముగించుకుని ఇక నిద్రపోదాం అని అనుకుంటున్న సమయంలో కొసరుగా 'ఐస్‌క్రీం ' సర్వ్ చేసారు. దాన్నీ లాగించి, హాయిగా నిద్రపోయాను.
శనివారం పొద్దున్నే ఐదుగంటలకి నిద్రలేచి కాలకృత్యాలు తీర్చుకున్నాను. ఆరు గంటలకి మొదటి సారి టీ ఇచ్చారు. టీ బాగ్, పాలపొడి పాకెట్, చక్కెర పాకెట్‌లని ఒక చిన్న ట్రేలో పెట్టి ఇస్తే మొదట అర్ధం కాలేదు. ఆ తర్వత కప్పూ, వేడినీళ్ళు తెచ్చారు. ఎవరికి కావలసినట్లుగా వారు టీ కలుపుకోడానికా సౌకర్యమని అర్ధమైంది. టీ తాగాకా IPS ట్రైనీ తో మాట్లాడుతూ కూర్చున్నాను. 7.30కి ఓ ఆంగ్ల దినపత్రిక ఇచ్చారు. వార్తలు చదువుతూండగానే ఎనిమిది గంటలకి బ్రేక్‌ఫాస్ట్, మరో కప్పు టీ అందించారు. "అహా, బాగుంది రాజధాని భోగం" అనుకున్నాను.
ఆ తర్వాత ఓ గంటా గంటన్నర సేపు IPS ట్రైనీ తోనూ, సిపాయి తోను కబుర్లు చెబుతూ కూర్చున్నాను. కాసేపు ఓ చిన్న కునుకు తీసాను. మధ్యాహ్న భోజనం 1.30కి సర్వ్ చేసారు. అన్నం తిన్న తర్వాత 'ఐస్‌క్రీం ' షరా మామూలే!ఆ తర్వాత సాయంత్రం వరకు శ్రీ పి.వి.ఆర్.కె. ప్రసాద్ గారు రాసిన 'సర్వ సంభవం ' అనే పుస్తకాన్ని చదువుకున్నాను. ఐదు గంటలకి స్నాక్స్, నిమ్మరసం, టీ ఇచ్చారు. సుమారు 45 నిమిషాలు ఆలస్యంగా 7.15కి సికింద్రాబాదు చేరాను. మిత్రులకి వీడ్కోలు పలికి ఇల్లు చేరాను. ఇదీ నా ఢిల్లీ ప్రయాణం కథా, కమామీషూ!

దహేజ్-కథా సంకలనం

2007-11-26T12:37:00.000+05:30

దిగువ మధ్య తరగతి, అందులోను ముస్లిం కుటుంబాలలోని జీవితాలని ఆవిష్కరిస్తాయి ఈ కథలు. శశి శ్రీ గా సుప్రసిద్ధులైన షేక్ బేపారి రహమతుల్లా రాసిన ఈ పుస్తకంలో 10 కథలున్నాయి. అన్నీ బాగున్నప్పటికీ, వలీమా, ఇజ్జత్, కంకర్, దహేజ్, నదీకెపాల్ అనే అయిదు కథలు విశేషంగా ప్రస్తావించదగ్గవి.
వలీమా - పెళ్ళి అయిన తర్వాత జరిగే రిసెప్షన్ కథ. రిసెప్షన్ ని ఘనంగా చేయాలని అప్పు చేసి మరీ సంబరం జరుపుకునే సత్తార్ నగదు రూపంలో తనకొచ్చే చదివింపులతో బాకీ తీర్చేద్దామనుకుంటాడు. 300 మందికి పైగా భోజనానికి పిలుస్తాడు. కాని విందుకు హాజరైన వాళ్ళెవ్వరూ, కానుకలు తేకపోడంతో డీలా పడిపోతాడు. అప్పిచ్చిన మాంసం కొట్టు కరీం సాబ్ ఫంక్షన్ కి వస్తే అతన్ని ఆహ్వానించి, చదివింపుల వివరాలు రాసుకున్న పుస్తకం చేతిలో పెడతాడు. భారీగా చదివింపులు రాకపోడంతో విస్తుపోతాడు. నీరుగారిపోతాడు. ఇంతలో ఎవరెవరో వచ్చి తినిపోతారు. కాని కానుకలేవీ రావు. టెన్షన్ భరించలేకపోతాడు సత్తార్. చివరికి ఓ పాత మిత్రుడు వచ్చి కానుకగా ఓ బంగారు ఉంగరాన్ని ఇస్తాడు. ఊరట చెందిన సత్తార్, ఆ ఉంగరాన్ని కరీంసాబ్ కి ఇవ్వబోగా, అతడు మండిపడతాడు. రాని డబ్బుకి దానికి నువ్వు బాధ్యుడవు కావు అంటూ ఆ ఉంగరాన్ని తీసుకోడానికి తిరస్కరిస్తాడు. అద్భుతమైన కథ ఇది.
మాములు పరిస్థితులలో పరువుగా ఎవరినీ ఏమీ అడగకుండానే పిడికిలి మూసిపెట్టి జీవించే చిరు వ్యాపారి సత్తార్. అతడు తోపుడు బండిలో పళ్ళు అమ్ముకుని జీవిస్తుంటాడు. రంజాన్ పండగ సందర్భంగా కుటుంబ సభ్యులకి కొత్త బట్టలు కొని, వాటిని కుట్టడనికి దర్జీ మస్తాన్ కి ఇస్తాడు. తీరా అనుకున్న సమయానికి డబ్బు చేతికందక, చాలా బాధ పడతాడు. దర్జీ మస్తాన్ అతడి బాధని అర్ధం చేసుకుని, 'తర్వాత ఇద్దూగానీలే ' అని అంటాడు. అందరికీ బట్టలు కుట్టించి, భర్త మాత్రం కొత్త బట్టలు తీసుకోకపోడం గ్రహించిన సత్తార్ భార్య, ' సుఖ సంతోషాలు ఇవ్వదలిస్తే అందరికీ ఇవ్వు అల్లాహ్ ' అని మౌనంగా వేడుకుంటుంది. ఇంతలో దేవుడే పంపినట్లుగా ఆమె తమ్ముడు వచ్చి వాళ్ళిద్దరికీ కొత్త బట్టలు తెచ్చి, పండగకి తమ ఇంటికి ఆహ్వానిస్తాడు. పైగా దర్జీ మస్తాన్ కి ఇవ్వవలసిన బాకీ కూడా తీర్చెస్తాడు. బావమరిది బాగు కోరతాడు అనే నానుడిని నిజం చేస్తుంది ' ఇజ్జత్ ' కథ.
మధ్య తరగతి ఆశలు, రాజీలేని ధోరణులు, గడుసుతనం, లౌక్యం... అన్నీ ఈ చిన్న ' కంకర్ ' అనే కథలో ప్రతిబింబిస్తాయి. ఓ టివి మెకానిక్ చెల్లి పెళ్ళిలో రెండు తులాల బంగారం తక్కువైందని గొడవ చేసిన ఆమె అత్తగారూ ఆమెని పుట్టింటికి పంపదు. అన్నకి కూడా పెల్లి కుదిరాక, వాళ్ళిచ్చే కట్నంలోంచి తమకు రావల్సిన 'పాత బాకీ ' ని వసూలు చేసుకుందామనుకున్న ఆ అత్తగారి చాకచక్యానికి టివి మెకానిక్ నిర్ఘాంతపోతాడు. ఒకరి మోదం మరొకరికి ఖేదమని ఈ కథ చెబుతుంది.
ఏ మతంవారైనా, మధ్య తరగతి కుటుంబాలలో పెళ్ళిళ్ళలో కట్నాలు ఇవ్వకుండా, తీసుకోకుండా ఉండలేరు. కూతురి జీవితం కోసం ఉన్నదంతా ఊడ్జిపెట్టి అల్లుళ్ళకి ధారపోసిన మామాగార్లు ఎందరో ఉన్నారు. దిగువ మధ్య తరగతిలోని ఓ కుటుంబీకుడి నుంచి అందినంత పుచ్చుకోవాలనుకున్న ఓ అత్తగారి దాష్టికాన్ని 'దహేజ్' కథ కళ్ళకి కట్టినట్ట్లు చూపిస్తుంది. ఇచ్చిన వస్తువులతో పాటు కూతురి శవం మీద కప్పడాని ఓ రెండు గుడ్డ ముక్కలు ముందే కొని తెచ్చిన అ తండ్రి ఎంతగా విసిగి వేసారిపోయుంటాడో కదా! దాష్టికం చూపే దుష్ట సంప్రదాయం ఎందుకుందో అని మనల్ని అలోచనల్లో పడేస్తుంది ఈ కథ.
నదీకేపాల్ అనే కథ పెన్నా నది ఒడ్డున కర్బూజా పళ్ళు పండించే చిన్న రైతు మొదీన్ బాషా గురించి చెబుతుంది. పెళ్ళి చేసి కూతురు రమీజా ని అత్తగారింటికి పంపితే కట్నం డబ్బు తీసుకుని అల్లుడు కువైట్ వెళ్ళిపోతాడు. రమీజా నగలు తీసుకుని కుటుంబాన్ని పోషించాలని చూస్తారు అత్త గారింట్లో. అందుకామె ఒప్పుకోదు. దాంతో వాళ్ళు గొడవ పెట్టుకుని ఆమెని పుట్టింటికి పంపేస్తారు. పుట్టింటికి వచ్చాక, తండ్రి ఆమె నగలని కుదువ పెట్టి కర్బూజా పంట వేస్తాడు. "అక్కడ అత్తింటి వాళ్ళు దౌర్జన్యంగా నగలు లాక్కోవాలని చూస్తే, ఇక్కడ పుట్టింటి వాళ్ళు ఆప్యాయంగా లాక్కున్నారు" అని అనుకుంటుంది రమీజా. ఆమె భర్త రెండేళ్ళ తర్వాత తిరిగి వస్తున్నాననీ, జరిగినవన్నీ మరచిపోయి తిరిగి కలిసుందామని తండ్రి చేత కబురు చేస్తాడు. కూతురిని పంపేడప్పుడు ఆమె నగలని ఎలా తెచ్చివ్వడం అని భయపడతాడు. ఇంతలో ఉరుములు లేని పిడుగులా పెన్న నదికి వరదలు వచ్చి వీళ్ళ తోటంతా మునిగిపోతుంది. సర్వ నాశనం అయిపోతుంది. పేదవాళ్ళ జీవితాలు విషాదాంతాలు.
శశి శ్రీ కథలలో పాత్రలన్నీ సామాన్యులే. కాని వాళ్ళ గుణాలు మాత్రం అసామాన్యమైనవి. కేతు విశ్వనాథ రెడ్డి గారు అన్నట్లు ఈ కథలలో అంతర్లీనంగా ఉండే మానవీయ దృష్టి, జీవన ఘర్షణ ఎటువంటి పాఠకుడినైనా నిలబెట్టి ఆలోజింప చేస్తాయి. అందరు చదవదగ్గ పుస్తకం దహేజ్!
ప్రచురణ: నేత్రం పబ్లికేషన్స్, కడప. ప్రతులు విశాలాంధ్ర అన్ని శాఖలలోను లభ్యం. వెల 40 రూపాయలే.

అమ్మమ్మ చదువు

2007-10-11T20:02:00.000+05:30

అమ్మమ్మ చదువు
"How I Taught My Grand Mother to Read and Other Stories " అనే పేరుతో శ్రీమతి సుధామూర్తి గారు రాసిన ఈ పుస్తకానికిది తెలుగు అనువాదం. ' ఇన్ఫోసిస్ ఫౌండేషన్' ఛైర్‌పర్సన్ గా అందరికీ తెలిసిన శ్రీమతి సుధామూర్తి గారు రచయిత్రి గాను సుప్రసిద్ధులు.
ఈ సంపుటిలో తను చిన్ననాడు విన్న కథలతో, తన జీవితానుభవాలను జోడించి కొత్తగా కథలు అల్లారు సుధామూర్తి. వీటి వెనుక మానవత్వంతో స్పందించే సహృదయత ప్రస్ఫుటమవుతుంది. ఇవి చదువరులకు గొప్ప ప్రేరణనిస్తాయి. కొన్ని కథలను ఉదహరిస్తాను. 'ఎర్ర బియ్యం' కథ అద్భుతమైంది. " ఎప్పుడైనా, ఎవరికైనా, ఏదైనా ఇవ్వాలనుకున్నప్పుడు నీకున్న చాలా మంచిదాన్ని ఇవ్వాలి. తక్కువ రకం వాటిని ఇవ్వకూడదు'' అంటారు రచయిత్రి అమ్మమ్మ ఆ కథలో.
" ఈ సాయంత్రానికి, రేపుదయానికి మధ్య చాలా వ్యవధి ఉంది. జీవితం అనిశ్చితం. ఏదైనా జరగవచ్చు. ఏమైనా ఇవ్వాలనుకుంటే వెంటనే ఇవ్వాలి. కాలం మన చేతుల్లో ఉండదు'' అంటాడు బాలు, 'బాలు కథ'లో. ఈ సంభాషణ మహాభారతంలో ధర్మరాజుకీ, భీముడికి జరిగిన చర్చని గుర్తు చేస్తుంది. 'పెద్ద తప్పు' కథ నేటి కార్యాలయాలలో ఎదురయ్యే అనేక సమస్యలకి సులువైన పరిష్కారం సూచిస్తుంది. "రోజులో చాలా కాలం మనం పనిచేసే చోట్లోనే ఉంటాం. ఆ సమయం సంతోషంగా గడపాలి. ఒకర్నొకరు దూషించుకుంటూ కాదు.'' అంటారు రచయిత్రి. 'హోరెగల్లు' కథ ఈ సంపుటిలోని అన్ని కథలకంటే విశిష్టమైనది. మనిషికి చెవులెందుకో ఈ కథ చెబుతుంది. "దేవుడు రెండు చెవులిచ్చాడు. అవి బంగారం, ముత్యాలు, వజ్రాలతో అలంకరించుకునేందుకు కాదు. ఎవరైనా తమ కష్టాలు చెప్పుకుంటుంటే సానుభూతితో వినేందుకు. మానసిక ఉద్రేకంతో, వ్యతిరేక భావనలతో ఉన్న వాళ్ళు ఎవరిముందన్నా వాటన్నింటినీ వెళ్ళగక్కి బరువుదించుకుంటారు. మనం వాళ్ళ మాటలు వినాలి. ఈ విధంగా వాళ్ళు నివారణ పొందినట్లు అనుభూతి పొందుతారు. వాళ్ళకి సంతోషం కలుగుతుంది'' అని చెబుతారు రచయిత్రి. ఒకరి సొంత విషయాలు మరొకరితో చెప్పకుండా జాగ్రత్త వహించాలని కూడ సూచిస్తారు. మన చుట్టూ ఉన్న వాతావరణాన్ని ఎలా ఆహ్లాదంగా మార్చుకోవచ్చో, 'నీ చేతుల్లోనే నీ స్వర్గం' కథలో చెబుతారు. 'పెళ్ళి' కథలో భార్యాభర్తలని కలిపి ఉంచేది పరస్పర విశ్వాసమని, నమ్మకం ఒకటే పెళ్ళికి మంచి పెట్టుబడి అని, వజ్రాలు కాదు, డాలర్లు కాదని రచయిత్రి చెపుతారు. 35 కథలున్న ఈ పుస్తకాన్ని హాయిగా ఏకబిగిన చదివేయచ్చు. ఈ పుస్తకం కన్నడ, హిందీ, మరాఠీ, బెంగాలీ, గుజరాతీ, తమిళ భాషలలో కూడ అనువదించబడింది. ఈ పుస్తకాన్ని శ్రీ ద్వారక (శ్రీ సి. హెచ్. వెంకటరత్నం) గారు తెలుగులోకి అనువదించారు. దీన్ని విజయవాడకి చెందిన అలకనంద ప్రచురణలు వారు ప్రచురించారు. వెల రూ.80/-. అన్ని పుస్తక విక్రయ కేంద్రాలలోను లభ్యం.

గురు దక్షిణ

2007-09-23T09:32:00.000+05:30

ఆనంద రావ్ పట్నాయక్ రాసిన కథల సంకలనమింది.

ప్రచురణకర్త మాటలలో చెప్పినట్లు మధ్య తరగతి జీవితాలలో నిత్యం జరిగే చిన్న చిన్న సంఘటనలతో అల్లిన కథలివి. అచ్చులో మహా అయితే రెండు పేజీలుంటాయి. 32 కథలున్న ఈ పుస్తకంలో అన్ని కథలు చదివిస్తాయి.

లంచాలు తీసుకోడం మానేయాలని ఓ ప్రభుత్వోద్యోగి ఎందుకు నిర్ణయించుకున్నాడు? ఈ వ్యవస్థలో అది సాధ్యమేననుకున్నాడా?...తెలుసుకోవాలంటే 'అతని కంటే ఘనుడు ' కథ చదవాలి.

మందు కన్నా, వైద్యుడి హస్తవాసిపై విశ్వాసమే రోగాన్ని నయం చేయడంలో తోడ్పడుతుందని 'నమ్మకం ' కథ చెబుతుంది.

విషయ పరిజ్ఞానం లేని అధికారి ఓ రైతుకి వ్యవసాయంపై ఎలాంటి సూచనలు, సలహాలిచ్చాడు, వాటికి ఆ రైతు ప్రతిస్పందన ఏమిటో 'తోట ' కథ చెబుతుంది.

తన సొమ్ములో ఒక రూపాయి మిగుల్చుకుని, ఇతరుల డబ్బుతో తన కోరిక తీర్చుకోవాలనుకున్న చిద్విలాస్ కి ఎదురైన సంఘటన తెలుసుకోవాలనుకుంటే 'ఆశ ' కథ చదవాలి.

హోదా పెరగగానే, తన సహోద్యోగులపై అధికారులు ఎలా గొప్పలు పోతారో 'డాంబికం ' అనే కథలో చెప్పారు రచయిత.

మత ఛాందసుల బారి నుంచి ఓ పురాతన కళాఖండాన్ని ఓ క్యూరేటర్ కాపాడిన తీరుని 'రుబ్బురోలు ' కథలో చదవచ్చు.

ఇది రచయిత రెండో కథా సంపుటి. చిన్న చిన్న కథలు ఎన్నెన్నిఅల్లినా, వాటి ఇతివృత్తాలు విభిన్నంగా ఉండడంవల్ల ఈ 107పేజీల పుస్తకాన్ని హాయిగా ఏకబిగిన చదివేయచ్చు.

ఈ పుస్తకాన్ని 'జయంతి పబ్లికేషన్స్, హైదరాబాదు ' వారు జూలై 2007 లో ప్రచురించారు. ఈ పుస్తకం నవయుగ, నవోదయ, ప్రజాశక్తి వంటి అన్ని పుస్తకకేంద్రాలలోను దొరుకుతుంది. వెల 50 రూపాయలు.

మమత కాలియా - దౌడ్

2007-09-20T15:46:00.000+05:30

నేను సుప్రసిద్ధ హిందీ రచయిత్రి శ్రీమతి మమత కాలియా వ్రాసిన దౌడ్ అనే నవల చదవడం పూర్తిచేసాను. 16 అధ్యాయాల వరకు నేటి యువతరం అలోచనలు, ఉద్యోగావకశాలు, ప్రభుత్వ రంగం - ప్రైవేటు రంగం మధ్య పోటీ, లక్ష్యాలు, వాటిని అందుకోడానికి పరుగులు... పుట్టి పెరిగిన ఊరికి దూరంగా బ్రతకడం... ఎత్తులకి ఎదగాలన్న ఆశయంతో నేటి తరం ఏం కోల్పోతున్నారు....ఈ అంశాలను స్పృశిస్తూ కథ సాగింది. కాని 17వ అధ్యాయం నుంచి కథాగమనం మారిపోయి ఒకే కుటుంబం చుట్టూ తిరిగింది. అప్పటిదాక, ప్రధాన పాత్ర తో పాటు కనిపించిన మిగతా పాత్రల ప్రస్తావన మరుగున పడిపోయింది. నవలని హఠాత్తుగా ముగించినట్లనిపించి ఆశాభంగం కలిగించింది.
సోమ శంకర్

మద్యం పై పద్యం విజయం

2007-09-12T11:58:00.000+05:30

తెలుగు సాహిత్యం...అందులోను పద్యం విలువని చాటిచెప్పే ఒక వార్తని ఇప్పుడే పాత ఈనాడు దిన పత్రికలో చదివాను. వెంటనే దాన్ని అందరితో పంచుకోవాలనిపించింది. ఇక్కడ జత చేస్తున్నాను.

ఆ ఇరవై నిమిషాలు...

2007-09-06T09:33:00.000+05:30

మా పాప పేరు శుభద. ఏడాదిన్నర వయసు. ఇప్పుడిప్పుడే మాటలు స్పష్టంగా పలకడం, రెండు మూడు పదాలతో వాక్యంలా చెప్పడం వస్తున్నాయి. అదే సమయంలో అల్లరి కూడా నేర్చుకుంటోది. నిన్న మధ్యహ్నం ఓ ఇరవై నిమిషాల పాటు మమ్మల్ని ఎంతో కంగారు పెట్టేసింది. మేము మొదటి అంతస్తులో ఉంటాము. మా ఇంటి హాల్ కి రెందు వైపుల తలుపులు ఉన్నాయి. దోమల బాధ నుంచి తప్పించుకోడానికి, సాధారణంగా side door, కిటికి మూసేసి ఉంచుతాం. నిన్న నా భార్య భాను బట్టలు ఆరేయడానికి సందులోకి వెడుతూ, పాపాయి కోసం తెలుగు rhymes సిడి ఆన్ చేసి వెళ్ళింది. పాప "చిట్టి చిలకమ్మా, అమ్మ కొత్తిందా." అంటూ లోపలినుంచి తలుపు గడియ వేసేసింది. సందులో పని పూర్తిచేసుకుని, భాను లోపలి వద్దామని చూస్తే ఏముంది, తలుపు వేసేసి ఉంది. ఇంక అప్పటినుంచి, ఎన్ని సార్లు పిలిచినా, అరిచినా, మా పాపాయి వినిపించుకోలేదు. టివి వదిలేసి bedroom లోకి వెళ్ళిపోయిందట. భాను కేకలకి మా పక్కింటాయన నిద్ర లేచారు (ఆయన ఓ కాల్ సెంటర్ లో night shift పనిచేస్తారు)బయటకి వచ్చి విషయం తెలుసుకున్నారు. ఆయానా చాలా సార్లు పిలిచి చూసారు. చివరికి owners కి చెప్పి తలుపు గదియ దగ్గర పగలుగొట్టలని నిర్ణయించుకున్నరు. మళ్ళీ భయం, ఆ సమయంలో పాప తలుపు వెనకాలే ఉంటే దెబ్బ తగులుతుందేమోనని. ఇంతలో, భాను కి ఉపాయం తట్టి కాలింగ్ బెల్ కొట్టింది. అంటే, మా పాపాయి "నాన్నా వచ్చి" అంటూ తలుపు తీసిందట. అమ్మాయ్యా అనుకుంటూ అందరు ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. రాత్రి ఇంటికి వెళ్ళాక, భాను ఇదంతా చెబుతుంటే, ఆమె అజాగ్రత్తకి మందలించాలో, లేదా సమయస్పూర్తి చూపి, బెల్ కొట్టినందుకు మెచ్చుకోవాలో నాకర్థం కాలేదు. అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా బెల్ కొడితే తలుపు తీయాలనే ఆలోచన వచ్చినందుకు నా కూతురుని గట్టిగా ముద్దెట్టెసుకున్నాను.

ప్రస్తుతం చదువుతున్న పుస్తకం

2007-08-22T17:28:00.000+05:30

నేను ప్రస్తుతం దౌడ్ అనే హిందీ నవల(బాగుంటే తెలుగులోకి అనువదిద్దామనే అలోచనతో) చదువుతున్నాను. దీన్ని సుప్రసిద్ధ రచయిత్రి శ్రీమతి మమత కాలియా వ్రాసారు. నేటి యువతరం అలోచనలు, ఉద్యోగావకశాలు, ప్రభుత్వ రంగం - ప్రైవేటు రంగం మధ్య పోటీ, లక్ష్యాలు, వాటిని అందుకోడానికి పరుగులు... పుట్టి పెరిగిన ఊరికి దూరంగా బ్రతకడం... ఎత్తులకి ఎదగాలన్న ఆశయంతో నేటి తరం ఏం కోల్పోతున్నారు....ఈ అంశాలను స్పృశిస్తూ ఇప్పటి వరకు కథ సాగింది. మొత్తం నవల చదివాక నా అభిప్రాయం చెబుతాను.

పోస్ట్ మాన్

2007-08-13T14:58:00.000+05:30

"ఆ భుజాలు రోజూ పల్లకీలు మోస్తాయి.... పాడెల్ని మోస్తాయి. స్మశానపు వాకిళ్ళకు దారి చూపే టెలిగ్రాంలు, కొత్త ఆశలకు చివుళ్ళు తొడిగే కేబుల్ గ్రాంలు, ఆ చేతుల్లోంచే జారి పడతాయి. ఈ ప్రపంచం పట్టించుకోదుగానీ, నిరీక్షించే కళ్ళకు అతనొక టెన్సింగ్ నార్కే - పరీక్షించే కళ్ళకు వాడొక చెమట బట్టల ఖకీగాడు "
(పోస్ట్ మాన్ గురించి రచయిత కె.వి. నరేందర్)

"అతను ఎండనకా.... వాననకా.....అందరి సంతోషాల్ని, విషాదాలని తన భుజం మీద మోసుకుంటూ.... ప్రతి గడప ఎక్కుతూ దిగుతూ... ఎదుగు బొదుగు లేని ఉద్యోగంలో ఏళ్ళ తరబడి మోనోటమస్ గా......"
(పోస్ట్ మాన్ గురించి బొమ్మదేవర నాగకుమారి ' పయనమయే ప్రియతమా ' నవలలో)

వివేకం

2007-08-02T09:59:00.000+05:30

హే భగవాన్! నేను మార్చలేని విషయాలను

భరించుటకు కావలసిన నిబ్బరాన్ని ప్రసాదించు;

నేను మార్చగలిగిన వాటిని మార్చుటకు

వలయు సాహసాన్ని సమకూర్చు;

ఈ రెండిటి నడుమ వ్యత్యాసాన్ని గ్రహించగల

వివేకాన్ని కలిగించు

- దీన్ని ఆంగ్లంలో God Grant me Serenity అనే పేరుతో Dr. Reinhold Niebuhr రాసారు. తెలుగులోకి ఎవరు అనువదించారో నాకు తెలియదు. చాలా విశిష్టమైన భావం కలదీ కవిత.

శిఖరాలు

2007-07-26T15:45:00.000+05:30

మహాత్ములు అలంకరించిన ఉన్నత శిఖరాలు

అకస్మాత్తుగా ఎగిరి అందుకున్నవి కావు

మిగతా మనుషులు గాడనిద్రలో మునిగినప్పుడు

ఆ నిశీధిలో యాతనలెదుర్కుని

అందుకున్న శిఖరాలవి

- లాంగ్ ఫెలో

సి. నా. రె కవిత

2007-07-25T10:43:00.000+05:30

ఆవిరి పట్టక తప్పదు

అన్నంఆసాంతం ఉడకాలంటే

అంతర్మధనం తప్పదు

మనిషికిఆలోచన ఎదగాలంటే

చాలు చాలు చేసేదేముందని

చతికిలబడితే యెలా

సాధనలోనే బతుకున్నది

అదిసాగుతుండాలి శ్వాసలా

- డా. సి. నా. రె (ఆంధ్ర భూమి వారపత్రిక 11-3-1993)

కృషి ఉంటే

2007-07-24T12:48:00.000+05:30

ఉపయోగించకపోతే

కత్తి తుప్పు పడుతుంది!

వినియోగించకపోతే

మేధ తప్పుల పడుతుంది!!

గమనం ఉంటేనే కద -

గమ్యం అందేది!

పఠనం చేస్తేనే కద -

ప్రతిభను పొందేది!!

వట్టిగా ఉంటే

మట్టిలో చెదవవుతావు!

గట్టి కృషి ఉంటే

చేవ గల ప్రగతివవుతావు!!

- మరికంటి (తెలుగు విద్యార్ధి మార్చ్ 1996)

నా పుస్తకం 'మనీ ప్లాంట్ ' పై సమీక్ష

2007-07-22T15:50:00.000+05:30

ఈ రోజు (22 జూలై 2007) అంధ్ర జ్యోతి ఆదివారం అనుబంధం లో నా పుస్తకం ' మనీ ప్లాంట్ ' పై సమీక్ష వచ్చింది. చదవండి.
మనసును కదిలించే 'మనీస్లాంట్'
కొల్లూరి సోమశంకర్ అనువాద కథల సంకలనం 'మనీప్లాంట్' ఆర్థిక, సామాజిక, రాజకీయ, సాంస్కృతిక, జండర్ మూలాలను స్పృశిస్తూనే .... మనిషి అంతరాంతరాల్లో దాగున్న మనస్తత్వ నీడల్ని సైతం పొరలు పొరలుగా మన ముందు పెడుతుంది. పుస్తక పరిచయంలో గుడిపాటిగారు అన్నట్టు 'జీవిత వైశాల్యం, విస్తృతులను' ఇవి అనుభవంలోకి తెస్తాయి. ప్రపంచీకరణ తర్వాత తీవ్రమైన వినిమయ సంస్కృతిని, బలహీనపడ్డ అనుబంధాల్ని... మానవీయ విలువల రాహిత్యాన్ని 'సూక్ష్మ' రూపంలోనే అయినప్పటికీ ఈ కథలు శక్తివంతంగా అద్దంపడతాయి. అన్నింటికన్నా రచయిత 'అనువాద రీతి' కొత్తపాఠకుల నుంచి తలపండిన పాఠకుల వరకూ మెప్పించే రీతిలో ఉండడం విశేషం. ఎంతో సరళమైన భాషా సౌందర్యాన్ని తన అనువాద ప్రక్రియలో ఆయన అనుసరించారు.
వీటిల్లో ఎక్కువ ఇంగ్లీషు భాష నుంచి చేసినవైతే, మిగతావి హిందీ, కాశ్మీరీ, తమిళం భాషల్నించి చేసినవి. 'పెరుగన్నం' కథ పసిపిల్లల స్ఫటికంలాంటి మనసుకు అద్దంపడుతుంది ...పెద్దవాళ్ల మరుగుజ్జు మనస్తత్వాన్ని విప్పిచెబుతుంది. 'సెల్‌ఫోన్' మనిషి యంత్ర నాగరికతకు ఎంత బానిసయ్యాడో చెబుతుంది. 'ఓ మనిషీ, ఎందుకిలా?' కథ ఆడపిల్లపై ఉండే చిన్నచూపునే కాదు దుర్భరమైన ఆర్థికపరిస్థితులు ఆడపిల్లని ఎంత నిర్దయగా వొదిలించుకునేలా చేస్తున్నాయో నేటి సమాజ వాస్తవిక దృశ్యాన్ని మన ముందు ఉంచుతుంది. చెరువుతో పెనవేసుకుని ఉన్న నీళ్ల బంధం, మానవ నాగరికత, సంస్కృతి, మానవ సంబంధాలని డబ్బు ఎరచూసి మల్టీనేషనల్ 'బుల్డోజర్స్'తో 'ధూళి'గా మార్చేసిన వైనాన్ని 'చెరువు' కథ అద్భుతంగా చిత్రీకరిస్తుంది. 'చెరువు' యజమాని గుండెనే కాదు మన గుండెల్నీ కన్నీటి సముద్రం చేస్తుంది. 'అమ్మ వస్తే బాగుండు', 'బొమ్మ', 'బాకీ' కథలు మృత్యువు ... రక్తసంబంధాలు ... మానవ జీవితాల్ని కుదిపేస్తున్న ఎక్కువతక్కువ వివక్షల్ని ముందుపెడతాయి. లాటరీ ఆశ బలహీన మనస్కుల జీవితాలతో ఎలా ఆడుకుంటున్నదీ హిందీ కథ 'లాటరీ' చెపుతుంది. కథలన్నింటిలోకి 'సున్నాగాడు' విలక్షణమైంది... ఎంతో లోతైనది ... శూన్యంలోని 'నిండుదనాన్ని' సం'పూర్ణం'గా చూపిస్తుంది. 'వృత్తిధర్మం' ప్రేమలోని పరమార్థాన్ని విప్పిచెప్పే కథ. 'మనీప్లాంట్' టైటిల్ కథ సమకాలీన సమాజంలో విదేశాలకు తరలిపోతున్న మధ్యతరగతి జీవితాల్లోని డాలర్ ఆశల్ని వెల్లడిస్తుంది. విదేశాల్లో ఉపాధి వెతుక్కుని మగపిల్లలు వెళ్లిపోతుంటే, అమ్మానాన్నలకు 'మనీప్లాంట్' తీగలాగ ఆర్థిక ఆసరాగా నిలవడానికి అమ్మాయిలు సిద్ధపడుతున్న జీవనసత్యాన్ని ఈ కథ విప్పిచెబుతుంది. అంతేకాదు అలాంటి కుటుంబాల్లో కనిపించే 'డాలర్ సంస్కృతి' ని పట్టిచ్చే కథే 'ఆశా నిరాశేనా?'. మంచి కథల్ని ఎంచుకున్నందుకు, మంచి అనువాదం చేసినందుకు కూడా సోమశంకర్ అభినందనీయులు.
-నాగసుందరి
'మనీప్లాంట్' (అనువాద కథలు), రచయిత: కొల్లూరి సోమశంకర్, పేజీలు: 104, వెల: రూ. 40/-
ప్రతులకు: కస్తూరి పద్మ, ప్లాట్ నెం.32, దమ్మాయిగూడ, నాగారంపోస్ట్, ఇ.సి.ఐ.ఎల్ పోస్టాఫీస్, హైదరాబాద్- 500062; విశాలాంధ్ర అన్ని శాఖలు.

పచ్చ నాకు సాక్షిగా...

2007-07-22T14:37:00.000+05:30

నామిని సుబ్రహ్మణ్యం నాయుడు గారు రాసిన పుస్తకమిది. దీంట్లో మూడు భాగాలున్నాయి. 1.పచ్చ నాకు సాక్షిగా 2. సినబ్బ కతలు 3. మిట్టూరోడి కతలు. బాపు గారి బొమ్మలతో 1999 లో విడుదలైన ఈ పుస్తకం ఖరీదు 100 రూపాయలు. విశాలాంధ్ర వారి అన్ని శాఖలలోను లభిస్తుంది. మొదటి భాగం లోని కధలు రచయిత బాల్యాన్నీ, వాళ్ళ అమ్మ ఆప్యాయతని పాఠకులకి రుచిచూపిస్తాయి. " తప్పమ్మా తప్పు. వొరసబెట్టి శాడీలు సెప్పడం తప్పు" అంటూ పిలగాడికి నీతి చెబుతుందా తల్లి 'ఎర్రటి ఎండలో మా అమ్మ కడుపు ' అనే కధలో. పేదరికం కారణంగా పిల్లలకి కడుపు నిండాఆ అన్నం పెట్టలేక పోతున్న ఓ తల్లి బాధని చాలా ఆర్ధ్రంగా వ్యక్తీకరుస్తాయి - ఇదంతా నా కడుపు మంట, మా ఇంట్లో మాంసం కూర కధలు. పిలగాడికీ, మొగుడికీ బాధ్యత నేర్పడానికి ప్రయత్నిస్తుందామె - మా పగోళ్ళు ఎన్ను మీది గువ్వలు కధలో. తల్లి బాధలకి పిల్లగాడు ఏడస్తా వుంటే, "నా అక్కుసు దేముడితో చెప్పుకుంటా వుంటే, నువ్వెందుకురా ఏడ్చేది?" అంటుందా తల్లి - ఏడుపు పాట మా అమ్మది కధలో.రెండో భాగంలోని సినబ్బ కతలు రచయిత కౌమార దశలోని సంఘటనలతో అల్లినవి. స్కూలికి స్టీలు కారియర్ కొనివ్వమని గొడవజేసే పిల్లాడితో "ఏమి నాయనా, నువ్వు సత్తు కేరీరులో అన్నం కట్టుకోని పోతే నీకు తల గుడ్డ నేల పడిపోతుందా?చదువుకునే పిలగోడికి బడాయి వుండకూడదురా తండ్రీ " అంటుంది వాళ్ళమ్మ 'తంతే తలకోనలో పడతావు ' కధలో. "మన సొత్తు ఎవడెవడో తినేసి పోతుండాడు గదా. వాళ్ళల్లో సిడిజిర్లాండోడు ఒకడు. వోడు మన తమ్ముడో గాదో!దొంగ మొకం నా బట్ట!" అని తిట్టుకుంటారు ముగ్గురు అక్కచెల్లెళ్ళు, తమ్ముడినని చెప్పి, లక్షలిస్తానని మభ్యపెట్టి, వాళ్ళ ఇళ్ళలో తెగతిని వెళ్ళిపోయిన ఓ మనిషిని ' మా సిడిజిర్లాండోడి వైబోగం ' కధలో.మూడో భాగంలోని మిట్టూరోడి కధలు రచయిత, ఉద్యోగిగా మారాక, అప్పటి అనుభవాలతో అల్లిన కధలు. ఒకరి పరోక్షంలో వారి గురించి చెడుగా మాట్లాడితే, మన పరోక్షంలో మన గురించి కూడా అంతే చెడుగా మాట్లాడుకుంటారనే సత్యాన్ని చెబుతుంది 'కుచ్చుంటే కత, లేస్తే కత ' అనే కధలో. ఓ కుటుంబంలో వయసైపోయిన ముదుసలి ఉంటుంది. 'ఇంకా నువ్వు బతికి ఏం లాభం? హాయిగా చచ్చిపోరాదా ' అని రచయిత ఆమెతో హాస్యమాడితే ఆ ముసలామె చెప్పిన జవాబు కోసమైన ' మా రామాస్తానం ఎందుకు బతుకుతా వుందంటేనంటే ' అనే కధ చదివితీరాల్సిందే. మూడో భాగంతో పోలిస్తే మొదటి రెండు బాగున్నాయి. మొత్తం మీద కళ్ళను, గుండెని చెమ్మగిల్లేలా చేసే పుస్తకమిది.

అడవి పిలిచింది

2007-07-21T18:10:00.000+05:30

జాక్ లండన్ రాసిన call of the wild పుస్తకానికి ఎ. గాంధీ గారి సంక్షిప్తానువాదమిది. పీకాక్ క్లాసిక్స్ వారి ప్రచురణ. విశాలాంధ్ర వారి అన్ని శాఖలలోను లభ్యం.ఉత్తర ధృవ ప్రాంతాలలో బంగారు గనులు బయటపడినప్పుడు వాటిని సొంతం చేసుకోడానికి మనుషులు వేలాదిగా అక్కడికి వెళ్ళారు. ఆ మంచు ప్రాంతాలలో వాళ్ళ సరుకులను లాగాడానికి బలమైన కుక్కలు కావల్సి వచ్చాయి. బక్ శాంతకార్లాలోని లోయలో ఉన్న విశాలమైన భవంతి లో ఉండే కుక్క. యజమాని లేనప్పుడు, ఓ నౌకరు దాని అమ్మేస్తాడు. నాగరిక జీవితం లోంచి ఆటవిక జీవితం లోకి ప్రవేసించిన బక్ లో ఎన్నో మార్పులొస్తాయి. ఎన్నో కొత్త విషయాలు నేర్చుకుంటుంది. 'జీవిత సత్యాలు ' పూర్వం కన్న క్రూరంగా ప్రత్యక్షమవుతాయి. ఈ చిన్న పుస్తకంలోని కొన్ని అద్భుతమైన వాక్యాలు: 1. దయా దాక్షిణ్య రహితమైన జీవిత పోరాటానికి నీతి ఓ పెద్ద ప్రతిబంధకం. 2. జీవితపు అత్యున్నత స్థాయినందుకుని మళ్ళీ అలాంటి దశ జీవితంలో రాదన్నప్పుడు ఒక గొప్ప ఆవేశం కలుగుతుంది. జీవితపు ఉచ్ఛ దశలో అనుభవమయ్యే ఈ ఆవేశం అదేం చిత్రమో జీవితాన్ని విస్మరింపజేస్తుంది. తాను జీవించి ఉన్నట్లు కూడా తెలియనివ్వని ఈ ఆవేశం కళాకారుడికి అనుభవమైనప్ప్పుడు ఒక మహా జ్వాలతో పైకి లేస్తాడు.3. అధికారం చెయ్యాలి. లేదా అణగిపడి ఉండాలి. జాలి చూపడం దుర్బలత్వం. ఆటవిక జీవితం లో దయ అనేది లేదు. చంపు లేద చావు. చేతనైతే తిను. లేదా ఇతరులకు ఆహారం అయిపో.పాఠకుడు ఊపిరి సలుపుకోడానికి వీలులేనంత వేగంతో కధ సాగే ఈ పుస్తకం చదవదగ్గది.

ఈ బ్లాగు ఎందుకంటే

2007-07-18T13:46:00.000+05:30

నాకు మునుపే మరో బ్లాగు ఉంది. మరి ఈ బ్లాగు ఎందుకంటే, ఎన్నో పుస్తకాలు చదువుతుంటాము. అందులోని అంశాలు మనల్ని చాల ప్రభావితం చేస్తాయి. వాటిని మనం ఉత్తరాలలో, ప్రసంగాలలో, ఇంకా అనేక చోట్ల వాడతుంటాము.
నాకు ప్రేరణనిచ్చే కొటేషన్లను, కవితలు, వాక్యాలని సేకరించడం అలవాటు. కొన్నింటిని చదివక, పదికాలల పాటు దాచుకోవాల్నిపిస్తుంది. వాటన్నింటీనీ మీతో పంచుకోడం కోసమే ఈ బ్లాగు. చదవండి.